ไม่ต้องกลัวค่ะ โลกนี้ไม่มีอะไรจีรังอยู่แล้ว ถ้าสักวันความรู้สึกชอบจะหมดไปก็ปกติ แค่มีความสุขกับตอนที่ยังชอบอยู่ให้เต็มที่ดีกว่า

ไปลองอ่านเนื้อเพลงที่ครูสลาแต่งมา ภาพชัดตั้งแต่ท่อนแรก ๆ จริง

‘คำว่า “ความสุข” มันคลุมเครือเกินไป ดังนั้นผมหวังว่าพวกคุณจะรู้สึกว่า การมีชีวิตอยู่ในทุกๆ วันมันคุ้มค่านะครับ’

ยิ่งโตขึ้นคนเรายิ่งรู้สึกตัวเล็กลง นี่ก็รู้สึก หลายคนรอบข้างก็รู้สึก จะทำอาชีพอะไรก็รู้สึกโตขึ้นไม่ทันคนอื่น เกิดการเปรียบเทียบเรากับคนวัยเดียวกัน แม้กระทั่งตัวเราในอดีต แต่อยากให้ทุกคนที่ยังทำงาน ไม่ว่าจะอาชีพไหนก็ตาม เชื่อเถอะว่าคุณเป็นฟันเฟืองที่สำคัญ อาจจะไม่ใช่กับคนทั้งโลก

ติดบัคบ้านมีจริง แม้ที่บ้านก็อยากให้ไปถึงฝันให้สูงที่สุด แต่การเงินมันไม่ได้ สายป่านไม่ถึง ต้นทุนเงิน เวลาที่ต้องเสีย มันสูงเกินไป ก็เป๋เลย เราก็เป๋ไปหลายเดือน สุดท้ายก็คิดว่า ถึงมันจะได้แค่เป็นงานอดิเรกส่วนตัวก็ช่าง อย่างน้อยมันอาจทำให้เราคิด ทำ ได้เต็มที่ตามใจกว่าละมั้งนะ

อยากขอบคุณทุกอาชีพบนโลกใบนี้ แม่ค้าข้าวแกงที่ทำข้าวอร่อย ๆ ในวันที่แย่มีกับข้าวอร่อยกินโคตรดี วันที่ไม่สบายแล้วพนง เซเว่นมาส่งยาให้ แกร็บฟู้ดทั้งหลาย แกร็บที่ขับรถสุภาพส่งนี่ไปทำงานทันสแกนหน้าทุกวัน คุณยายที่ขายดอกไม้ตรง mrt ขอบคุณจริง ๆ ดอกไม้อันละ 20-30 ก็ทำให้โลกนี้สวยขึ้นฯลฯ

การที่จะก้าวออกจากเซฟโซน มันยากมากจริง ๆ นะ ยิ่งใครที่เป็น first jobber ยิ่งยาก เพราะเราจะมัวแต่กังวลตลอด ว่าตัวเองจะสามารถทำได้หรือเปล่า มันรู้สึกกลัว ๆ ไปหมด เพราะนี่คือการทำงานครั้งแรก

ตอนเด็กๆ อายจริงที่ไม่รวย พ่อแม่ไม่ได้ทำอาชีพเริ่ดๆ แบบเพื่อน แต่พอโตขึ้นเข้าสู่วัยทำงานแล้วรู้เลยว่าทุกคนทุกอาชีพเก่งมากแล้วในเส้นทางของตัวเอง การหาเลี้ยงตัวเองไม่ง่ายเลย ยิ่งต้องหาเลี้ยงครอบครัวด้วยอีก ภูมิใจในตัวเองไว้เถอะ ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบอะไรกับใครเลย เราเก่งสุดๆ แล้ว

กูเคยพังแบบที่ไม่มีใครเห็น แล้วก็ซ่อมตัวเองแบบที่ไม่มีใครช่วย

รุ่นเดียวกันคนที่ไปได้ไกลที่สุดไม่ใช่คนเรียนเก่ง แต่เปนคนที่บ้านรวยมีเงินส่งไปเรียนนอก ต้นทุนคนเราไม่เท่ากัน เก่งมากแล้วที่หาเลี้ยงตัวเองได้ด้วยอาชีพสุจริต

ได้เรียนรู้ว่าการ don’t take things too personal สำคัญมาก โดยเฉพาะในเวลาทำงาน รู้จักรับฟังในแบบที่พอดี อย่าเอาคำวิจารณ์ที่ไม่ได้ช่วยให้เราพัฒนาขึ้นมาใส่ใจมากเกินไป อย่าปรับตัวเองตามที่สังคมต้องการจนสูญเสียตัวตนไป อะไรที่เป็นของเรา ก็จะเป็นของเรา ต้องปล่อยวางให้เป็น

รู้สึกว่าการรักตัวเองเป็นพื้นฐานที่สำคัญมากในการใช้ชีวิต มีหลายแง่มุมมากที่จะเรียนรู้ในการรักตัวเองได้ การดูแลสุขภาพ ดูแลตัวเองให้ดูดี ฟื้นฟูจิตใจจากเรื่องเครียดสะสม หรือไม่ก็มีวันที่ได้นอนอยู่ห้องเฉย ๆ ใช้เวลากับครอบครัว hang out กับเพื่อน แค่ทำมันแล้วมีความสุขก็พอแล้วอะ

ขอแย้งนิดหนึ่งนะคะลิซ่าไปในฐานะนักแสดง the white lotus ค่ะไม่ได้ไปในฐานะศิลปินkpop ชื่อก็เป็นชื่อที่เดบิ้วในฐานะนักแสดงค่ะ

ในสายตาชาวโลก การไหว้คือ Cultural signature ของไทย แต่ถ้ามองลึกลงไปในเชิง Non-verbal communication มันมีเลเยอร์ที่ซับซ้อนกว่านั้น ดีเทลของระดับปลายนิ้วหรือองศาการก้มศีรษะ มันไม่ใช่แค่การทำตาม Protocol ให้จบๆไป แต่มันคือการ Physicalize ของคำว่า Humility ออกมาให้จับต้องได้

ถ้าคุณทะเลาะกับคนไทย​ คุณจะด่าเสียงดังแค่ไหนก็ได้​ แต่กฎความปลอดภัย​ข้อเดียวคือ​ อย่า​ แตะ​ ตัว

พูดในฐานะต้นตระกูลทำอาหารมาตั้งแต่สมัย ปลาย ร. 6 อยู่และตายมาแล้ว 4รุ่น เพราะอาหารไทย มันคือ ศิลปะเชิงสถานการณ์ (situational art) ไม่ใช่สูตรตายตัว จึงต้องมีมนุษย์อยู่ตรงนั้น พ่อครัว-แม่ครัว ต้องมีทักษะพิเศษ ที่ไม่เหมือนเชฟตะวันตก เช่น — น้ำปลาแต่ละขวด เค็มไม่เท่ากัน —

มึง น้องคนนี้สู้ชีวิตมาก เลิกเรียนมาก็มาทำงานไรเดอร์ กลางคืนยังไลฟ์สดขายของ หาเงินดูแลพ่อแม่ เหนื่อยมากแต่ยังต้องสู้เพื่อครอบครัวทุกวัน ช่วยกันสนับสนุนน้องด้วยนะครับ !!!!!!