şair der ki: “Çırpına çırpına uçmayı öğrendin sen, çürük bir dala konup ziyan etme kendini…”

Şunu net söyleyeyim: Canı yanmamış olan sizi anlayamaz. Kendini hiç geliştirmeyen size saygı duyamaz. Kelimelerini seçemeyen ise cehaletini ele verir. Bir kez daha oku.

#TasacakBuDeniz Eyüphan çıksın bu diziden.

Bana kendimi kötü hissettiren merhametsizlere, sevgimi sorgulatan aptallara, her şeyin faturasını bana kesen empati yoksunlarına, olmadık acılarla beni baş başa bırakan vurdumduymazlara, iletişimi problemli ve üslubu nezaketten uzak olanlara, görgü namına hiçbir şey öğrenememiş

Bu günler bittiğinde, devran döndüğünde, zaman beni haklı çıkardığında hâlâ yaşıyor olmak istiyorum. Görmek istiyorum. Her şeyi ben yaşarken, dünya gözüyle görmek istiyorum. Ben demiştim demek için değil, mutsuz geçirdiğim günlerin hakkını almak için hâlâ yaşıyor olmak istiyorum.

Doğru bulmadığım bir şeye yalandan susup, yalakalık yaparak sevilmektense; açıkça ve kesin bir dille doğru olanı savunup sevilmemeyi tercih ederim. Bana göre dürüstlük; yanlışına destek bekleyen birinin sevgisinden daha kıymetlidir.

Atanmadığım dönem daha çok boş vaktim vardı, daha çok sevdiğim bir yerde yaşıyordum, dostlarım bekardı, babam vefat etmemişti, daha sakindim, daha çok hayalim vardı, daha çok beklentilerim vardı. Seneler benden çok şey götürdü. Demek ki neymiş, sırf atanmakla mutlu olmuyormuşsun.

Beni insanlarda etkileyen tek şey, iyi ve nazik olmalarıdır. Ne iş yaptığı, ne kadar kazandığı, ne giydiği, hangi markayı taktığı, ne araç sürdüğü, nasıl bir evde oturduğu hiç önemli değil. Bir insanın karakteri oturmamış, zihniyeti bozuk, vizyonu yok ve sonradan görmeyse neye

Ben saflığıma kızdım ama onlar şeytanlığından utanmadı bazı insanlar diyorum; yorulduğuma değmedi.. Her yol insanı bir yere götürmezmiş bazen de kendine getirirmiş..

Biliyoruz ki bütün acılar geçer, fotoğraflar sararır. Yara kabuk tutar, kapanır. Sokakta mevsimi fark edersin, aynada kendini. Önce belirli belirsiz, sonra gamzene kadar gülersin. Kuşlar konar dallarına. Kırıldığın yerden çiçek açarsın; bütün acılar bir gün geçer ya da alışırsın.

vazgeçmeyince, kendi hikayeni yazmış olacaksın.

İyi biri olmaktan vazgeçmedim, Herkese iyi olmaktan vazgeçtim. İnce bir fark, hayat kurtarıyor.

Bir insanın kendisine yapacağı en büyük kötülük, kapasitesine denk olmayan insan ve ortamlarla vakit geçirmesidir. Buradaki kapasite statü veya gelir değil; zihinsel uyum, karşılıklı hoşgörü ve ahlaki derinliktir. Bu konularda seçici olmazsanız kendinizi heba edersiniz.

Sana da bir gün 'Değişmişsin,' diyecekler. Çiçek gibi kalbini çöplük edenler.

Yola çıkarken daha önce hiç evden çıkmamış insanlardan öğüt dinleme

Gitmelerine izin verin. Vitrindekı pırlantaya parası yetmeyen bir müşteri onu almaktan vazgeçip gittiğinde, pırlanta kendini değersiz hissetmez. Ama müşteri kesinlikle yetersiz hisseder. Bu yüzden izin verin, yetersizliklerini de alıp gitsinler..

meryem suresi'nde çok ince bir detay var ki beni çok etkiliyor; insan bazen elinde olmayan sebeplerden dolayı öyle bir hale gelir ki, hiç varolmamış olmayı dileyebilir. böyle durumlarda en büyük teselli, o şeyi allah'a emanet etmektir. şüphesiz işleri yoluna koyan yalnızca o'dur.

Hayatından atman gereken insanlar; - Pastayı başkasıyla yiyip sana şeker hastalığını anlatanlar. - Önceliğin olmadığın, ihtiyacın olduğunda yanında bulamadığın insanlar. - Sürekli yarış halinde olan, enerjini sömüren, modunu düşüren insanlar. - Değer görmek için çabaladığın,

Birini kaybetmek; büyük kavgalarla, bağrışlarla ve öfkeyle olmuyordu aslında. Çünkü kavga varsa, hâlâ bir şeyleri değiştirme umudu ve hâlâ bir mücadele vardı. Asıl kayıp, sessizlikte geliyordu...

Neresinde kaldığımı unutmayayım diye değil, neresinde vazgeçtiğimi hatırlayayım diye sayfayı köşesinden katlayıp rafa kaldırıyorum…