بنده‌ی پاییزم...! 🍂

اینو توییت هم بعدا بهت نشون میدم؛ ممنون واسه چند شب پیش که اومدم باهات خیلی جدی حرف بزنم و توپم پر بود، از اولش میخندیدی. این جا هم یکی از جاهایی بود که من حس کردم تو رابطه امنی هستم. نمیدونم این کارو آگاهانه کردی یا نه ولی رو من خیلی جواب داد!

به شب، به تاریکی اتاق، به نور چراغ کنار تختم، به تیک تیک ساعت رو دیوار، به این سکوت و لذت شب که میرسم، مچم خودم رو با این سوال میگیرم: حاضری واقعا روزی این آرامش تنهایی رو از خودت بگیری؟ و زندگی رو قسمت کنی؟ این جا همون جاییه که آدم ها باید قشنگتر از تنهایی هم باشن!

آدم ها شما رو با مرزهاتون به یاد میارند. نه با مهربونی!

بیشترین چیزی که در روابط با انسان دیگه برام آزاردهنده است، اینه که دیگری فکر کنه منو تونسته گول بزنه!

اگر خداحافظی میکنید واقعا برید، بعدش بودن شما شوخی پنداشته میشه.

تا مشغول پروژه های سنگین نباشی، نمیفهمی تمیز کردن خونه با وایتکس چقدر لذت بخشه!

عمیقا دلم میخواد وارد مرحله بعدی زندگیم شم، هر وقت این حس اومد سراغم یک جهش بزرگ داشتم!

اونی که واقعا دوست داره طاقت ناراحتیتو نداره!

یه وقتایی آدم خودش از خودش خجالت زده است که باید یک موضوع رو رها میکرد و به جاش بهش اصرار کرد، که باعث شد بی ارزش بشه! این که خودت رو ببخشی بعدش، خیلی سخته! همیشه بین تو دیگری باید یک فاصله ای باشه و اگر چیزی رو گفتی و شنیده نشدی، تکرارش نکنی! بگذر!

مامانمو میخوام! و خنده هایی که باهاش تو خیابون پیش بیاد و شکم درد بگیرم! من هیچ وقت رفیقی مثل تو نتونستم پیدا کنم.

صراط! و آخرین جمله پایینیش: بدون فکر کردن رد شدم. عاالی عاالی!

تمام آهنگ هایی که آرمان موسی پور میسازه، انقدر حس قوی ای در من ایجاد میکنه که زندگیم رو باهاش مرور میکنم!

به نظرم لول یک آدم به راحتی قابل قضاوت از متعهد بودنشه! متعهد به حرف، به رابطه و به خودش!

من یک روزهایی واقعا بی دلیل غمگینم، ولی کمتر از دو روز حالم خوب میشه معمولا. اماچیزی که برام بسیار مهم میشه بعد این دوروز اینه که کی حوصلمو داشت تو روزیی که خودم حوصلمو نداشتم. و معمولا هم فقط یک نفره، خواهرم! این به معنای انتظار داشتن نیست، به معنی عیار هر ارتباطیه.

ذوق آدمها رو تو مکالمه کور که کردید، بعدش تعجب نکنید که چرا ساکتن...

اولین باره که معنی تعهد و تعلق خاطر داشتن به کسی برام انقدر پر معنا شده. با جون و دلم حسش میکنم!

کسانی که مهاجرت کردن حق‌این رو داشتن که شب‌یلدا رو کنار خانواده‌هاشون باشن.

اونی که تو سفر، تو مهمونی، تو خوشحالیاش به یادتونه اون آدمیه که میشه گفت واقعا دوستون داره.

شاید سختترین کار دنیا واسه من این باشه که خودم رو بزنم به کوچه علی چپ!