Stres, insanı düşünemez hâle getirir; çünkü düşünmek için alan gerekir.

Kimseye yük olmamayı, Ağlamayı bile ertelemeyi, Canın yanarken" iyiyim "demeyi artık sürdüremiyorum...

Her gün aynı ağırlıkla uyanmak insanın ruhunu eziyor, güçlü olmaya çalışmaktan yetmeye çalışmaktan .. İçim sıkışmadan nefes almak istiyorum.

Yaşamak istemiyorum

Bir şeyler için uğraşacak çabam kalmadı artık.Benim de emek vermeden Güzel giden şeylere ihtiyacım var. Yeniden inanmaya ihtiyacım var..

Sustuğum şeyler var hiç konuşamadıklarım Eskisi kadar kafama takmasam da bazı şeyleri, bazen yine de içimin almadığı haksızlıklar. Ben Yolumu Allah’a bıraktım. O ki varacağım yeri benden iyi bilir.

Çaresizim,ve canım çok yanıyor...

Şimdi içimde derin bir sessizlik var Haketmedim olanları Her şeye direndim,her kırılışı içimde onardım.. Ama şimdi içimdeki gücün tükenmişligini yaşıyorum.

Nefes almak yaşamak değildir.

İlaçlar etki etmiyor

Her şeyin kıyısındayım

Bazı acılar gözden değil, içten akıyor.benimki de öyle işte..

Takvimler değişiyor Ama ben iyileşecegim güne inancımı kaybediyorum.

Bir gün başkasının çizdiği sınırların içinde değil kendi çizdiğim yolda yürüyeceğim.

Bünyem kaldırmıyor

Korkuyorum

Bazı insanlar kendi içlerindeki huzursuzluğu başkasının enerjisini düşürerek dengeliyor

Hiç bir şey yapamamaktan çok yoruldum

İçimden gelmiyor...

Herkese çok kırgınım