Her şeyden uzak Bir bilinmeze, tutkuya, Bir hayal gerçekliğine Ne çok yakınım Bilinmezliğe ve güzel bir şeye yalvarnak istiyorum pırıltısını peşi sıra sürükleyen dua ile

Yokluğu, Rüzgarlı bir gecede gölgesi suda ay Binbir gece masalı da değil bu hissettigim, Neden değil; üzgünüm Ah Tanrısal bir ışık yoludur bu özlem, işte dağların ıssızlığından, dudağında yarık yarık Patikaların keçiler ile zamanı kovaladığı aşınmışlığın hatrındadır

Şimdi Işıktan geçen, bir heykel gibi muallakta kalmış günden Şu tepeleri kesen ziya'dan söz edebilirdim Ama saat geç olmalı işte bak Nasıl da sesiz duruyor zaman Gecenin içinde karanlık ve derin bir boşluğun hafızası olabilecek kadar da kayıtsız

Başını kaldırıp doyasıya ağlamak gibi baktın Babamın memleketinden olmalı o lacivert ve zeki mahcubiyet Arı bir ışıksudur gözlerin derinlikler birikmiş Belki de bir gök aynasıdır Ve Kumral bir gece doğsa Zin'in saçlarında, parlayan göz yaşındır

Alnımın üzerinden yağan karda Su kuşlarına öykünmenin aydınlığı vardı Gözlerimi yukarı dikerdim O kanat vuruşlarındaki Su çıngıraklarını görebilmek için Ama nasıl anlatabilirdim Bu tanrısal övgüde bile bile sırılsıklam deliliği Bir budalaya acır gibi hissedeceklerdi beni

İşte yine beyaz güller açıyor doğduğun şehirde Bir ıssız uykudur Tanrının ektiği diye Sarılırsın iğde ağacına; aşkı uyandırırsın diken atmaz olur artık, ürkersin Ve Bir gün gidersen oraya kristal künyeni takmalısın kök oyuğuna Belki de ağaç onu kırağı bir gerdanlık sanacaktır

Ğölge tüneğinde sır Karanlığın içine yağmur yağmakta ya da hüzün bu İşte bir de; uzak Bir açlık gibi gümüş iplikler ile dokuyor ellerime kendini Ama bahtsız o birazdan kayıp gidecektir Ah dedim - Aslında durmuş bir zamanı mı kovalıyordum Muhteşem bir kalbin peşisıra

Bu güruh içinde yittiğim, Billur bir bedendi Su, Ve ıssızlığın sesini tutabiliyordu Işık. Sayılmaz, gece gündüz; Dalgalara çarpıp durdu ve taşa tutunmuş deniz kestanelerine Yengeç yavruları kurşuni kara ince bacakları hızlı İri kaya kovuklarına sığındılar Ay gibi suya varmak için

Siyah değil Sadece renksiz Sanki, kayan bir yıldızın anısıdır bende Öyle bir ıssızlık var ki içimde Gölgeler tanrısı bile giremez oraya Ama uzun bir genişliğin başındayımdır hep Yeşil güneş damlalarında otlar ve hava kabuğunda; incisi bilinmezliğin ...

Yol Göz çukurlarım bir bilinmeze yuvarlanmakta Yine Yurtsuz ve bedensiz boşluklar edinmişim Durup durup zamanın kıvrımlarında Tükeniyorum hep yeniden Kayıp geçen nehirler değil; Kalbimin yaban kuşuydu Bakmakta kurşuni gözleri hiçliğine doğru

Siyah paltosu bir hayal ağacının yaz soluğu gibi kenarı köşesi sarkık sırtında salınıyordu Cebinden bir kaşık düştü; bir bardak çay ve insan yüzleri İşte hep o kaşıktı Yeri gösterdim; dönüp yüzüme safça baktı içimde gögsüme dar gelen ani bir gözyaşı kabardı ve merak

Dağların üstü kar kandilleri erimemiş Kıyıda diken otları ve sızı Ari köklerin havası; O, mahçup hala Hep özleyecektim ... Sonra derinlere gömüldüm Yerin uçsuz dehlizlerinde Suların aynasında ağladım Ah Tanrım, her yerde bir şey unutmuşum bir tek sana yakın seslenebilirim

Bir ilk yaz mevsimidir seni unuttuğum, Sırma saçlı annenin duası olmalıydık biz ; Tohumun kabuğunu terkettiği gül renginde, vuslata erermiş gibi zaman İşte şimdi taşların oyuklarında durdu gözlerim ve o oyuklarda hissettim saf kalbini

Şimdi gece esintisi dışarda. Atların sırım bacaklarına inanıp, yelelerini doludizgin koşuya kaptırmaları gibi salınsam karanlığa Duraklara varmadan hiç, bir yanımda tren garı pencerelerinde Sonsuz bitimin yürüyüşü Bir tutukluk Yollar, kurtla kuzu tekinsizliğinin gölgeleri

Hayatı benliğime oturtamamıştım Hep eksiklik vardı, Geldiğim yer ile aramda Diye düşündüm Karşıda bir dağ "kara sınır " diyorlar Serin hava esiyor yüzüme, ruhumda yetimlik hissi ile Ve tuzlu yerde Mayıs çiçekleri ama bodur ama can tenli Sallanıyorlar naif,renk ve gün içinde

Here we go #HappyTuesday

Oysa kadifeydi hava ölümü hissettim:kaşınıp iyileşmekte olan bir yaraydı Yine de hayat, Derin suları sırlar gibi, Bir tül perdenin ardında sonbahar;leylak yapraklarında esiyor Ah Tanrım -ne hüzün yaşıyorum; kalbimden zamanın parçaları siyah puslu bir kan içinde kopuyor

Ah incinin doğuşu — pırıltı Damlada ışığı hapseden kum Güneşe yükselen tozda küçük altın serpintileri; buz kristallerinden yansıyan vedasız özgürlük: “O” Ve yine seheri göle ulaştırır uçuk mavi sis; bir taşın oyuğundan kana kana su içer aşk — ama taş, binyıllar kadar uzak