Neşet ertaş; “Ben ölürsem öldü demeyin, yoruldu gitti diyin.”

Ben ağlamaktan gözlerim acıdığında bile, sorduklarında uykusuzluktandır dedim. Sırf seni bana kötülemesinler diye. Kimse bilmez.

Sonu hiçbir yere varmayan o yolda beni kendinden kurtardığın için teşekkürler.

Daha fazla ısrar etmiyorum. Hayatında yerim yokmuş, sen beni sevmemişsin. Kimseye bu kadar ödün vermedim. Olan bana oldu. Hoşçakal sevdiğim.

“Ölmezden gelsem farkeder mi? yaşayamıyorum ben.”

Ayağına taş değmesin. Ama, cam kırıklarıyla kaplı o yolda yalın ayak sadece sana koştuğum günleri biraz da olsa bil isterim.

Öğrenmişsiniz bir seven gitmez demeyi, sürekli söylüyorsunuz. O ilişki ona zarar veriyorsa, istediği sevgiyi alamıyorsa, böylesi daha iyi olacaksa istediği gibi çeker gider.

En çok nefret ettiğim şey ise, senden nefret edememem.. Birazcık bile. Hiçbir zaman.

Kaşı, gözü, gülüşü, bakışı hatta kirpikleri bile benim için bilerek yaratılıp karşıma çıkarıldı sanki öyle güzel gönlümde.

Öyle çok istiyorum ki seni görmeyi, sana bakmayı, konuşmayı ama biliyorum ki görsem yüzüne bile bakamam

“Beni, seni unutmak zorunda bırakma. Başarırım, zerreni bulamazsın bende.”

Babam gülümsemeyi unutturdu. Sen ise bana ağlamayı öğrettin.

Bana adım bile atmıyordu, olsun dedim beklerim. Acelesi varmış gibi başkasına koşarken gördüm onu. O gün ilk kez bir taş parçası olmak istedim, takılsın ayağı bana, düşsün koşamasın istedim. Ben o gün ilk kez canını yakmak istedim.

Neyim olursan ol da hayal kırıklığım olma. Orası çok kalabalık, tanıyamam seni.

Bir insanı zorla kaliteli yapamazsın. Sen elini çektikten sonra gittiği ucuz kişiler de bunun ispatıdır.

Aşk seni bana yazdıysa, bu acıyı neden tek ben yaşıyorum.

"Gönül en çok tutunduğu dala kırılır."

Bir gerçek var ki, kimse için tükendiğimize değmedi.

Bir insan, birine yüzlerce kez veda edip bir kez bile ayrılamayabilirmiş.

Artık gelme sevdiğim; Çünkü ben seni yeniden severim ama tekrar unutamam.