Bazı şehirlerde kafanı kaldırırsın gökyüzüne bakmak için ama heryer karanlıktır.

sürekli olarak gece 12 oluyor. uyuyoruz uyanıyoruz çalışıyoruz çabalıyoruz bir anda yeniden gece 12 oluyor… zamanı hissedemiyorum

Bazen ruhum sadece bir uğultudan ibaretmiş gibi geliyor

Biz sadece arkadaşız :)

Şüphe tek gerçektir.

Kendime söz veriyorum bir gün şurayı çok sevdiğim biriyle yürüyeceğim

Hep görmek istediğini görememek. Bunun farkına sonra varmak. Hayatın bazı duygular icersinde senin gözlerine perde indirişi ve bencilliğimiz. Bizi biz yapan icimizdeki ne varsa onlara bile kör olmamiz. İşte ilk bunu kabullenmek gerek. Sonra perde kalkiyor

“kendimle konuşurken bile onun hoşuna gitmeye çalışıyordum.” oğuz atay ~ tehlikeli oyunlar

Gönlümün ateşleri hep hissedemediğim ve icimde kalan o yuvayi kurmak için öylesine kavruluyor ki

Arsız kimsesiz topraksız çiçek

Fazlasıyla garip bir his içinde suskunluğumda bile içim konuşmuyor. Bazı insanların yanında beynin içi susar karkaşa kaos yok olur uzay boşluğunda süzülüyormuş gibi hissederiz.

Herşey anlaşmakta ya da anlaşamamakta değil anlaşmak istemekte . Ve insan ruhu karşindaki ruhun kendisini anlamayacagini anladiğında anlatip acıklamaktanda kaçıyor. Umarim birgun karşılıklı anlaşabiliceğimiz ruhlarla beraber oluruz.