“Benim kendime saygım var” vazgeçişi dünyanın en onurlu vazgeçişidir. İnsan hiçbir şey için kendisine saygısını yitirmemeli.

Günlük sabah manifesti: Oyunculukta yaşa takılanlar kanun teklifi gelsin bir de Allah herkese kötü oyuncu şansı nasip eylesin bir de tiyatro çeteleri gebersin

Hacı dayı sen de kendi öğrencilerini yeni açtığın kent tiyatrosuna soktun, sen ne anlatıyorsun

Az önce masumiyetimle vedalaştık

Çalıştığım kafenin adı bile kaybedenler kulübü, diyeceklerim bu kadar ...

Tomris Giritlioğlu bu ülkeye korkusuzca böyle baş yapıtlar hediye edip gitti tarih seni her zaman cesaretinle hatırlayacak

Ulan bu kalp hala heyecandan çarpabiliyorsa bana da helal olsun

Zannetmekten yorulmak

Akıntıya karşı yüzüyorum, rüzgar yüzümü yalıyor, rüzgarı seviyorum ama tuz genzimi yakıyor. Durmak istiyorum ama yüzmem lazım. Küçük dere kenarlarını özlüyorum.

Abi siz ne kırılgan ne hassas ne minnoş insanlarsınız ya! Nasıl kolay inciniyor, nasıl kolay yüz düşürüyor, nasıl kolay ağlıyorsunuz! Yarın kimseyi bulamazmışız! Yarınımız mı kalmış Zeki?

‘sermaye düşmanı’ diyerek bize hakaret ettiklerini sanıyolar. bu bizim kimliğimizin en asli unsuru be. onurdur.

Dışardaki onlarca iyi kadın oyuncuyu sektörde kendine yer bulamadığı için bilmiyorsunuz. Ancak böyle rezil oyunculukları öve öve durur, oyunculuktan anladığınızı zannedersiniz. Kıçınızı kaldırıp gidin de özel tiyatrolarda ne cevherler var görün

Konuş başkan konuş

Nasılsın sorusuna iyiyim dediğimde midemden ağzıma doğru bir ağrı geliyor. Yalan söylemenin, buna mecbur kalmanın ağırlığı aslında. Biliyorum iyi değilim ve iyi olmayacağım. Ağzı cesurca laf yapan korkak olmasam bütün bunlara bir son verirdim. Vermeyeceğim. Son kendisi gelecek.

Nasıl da kaybettik tüm sevgiyi, aşkı, arkadaşlığı, dostluğu belki. Nasıl da kayıp gitti ellerimizden bir zamanlar titreyen ellerle anlattığımız hikayelerimiz. Nasıl da mahçubuz hayata çünkü vaat edilenlerle eyledikleri birbirini tutmadı. Nasıl kandırıldık nasıl?

Ben her şeyi unuturum da bugünlerde kim yanımda kim değil asla unutmam.