anlamak ile katlanmak arası, zehmeri bir garip araf hali.

ben zehre alışkınım, şerbete değil.

insanların arasında da yalnızdır insan.

iyileşmeye dahil midir sanrılar, sancılar?

“Kötü kader diye bir şey yoktur; 21. yüzyıl vardır. Ve bu yüzyıl, yavrucuğum; Bir kelebeği bile intihar ettirebilir.”

elbette yanarak kül olmak kadardır, küllerden yanıp var olmak. can yana ha yanar.

gitmek için geldiysek, neye dururuz?

kırmızıyı ruhun sancıyla kanamasından şahitiz, bize hep toprağın kahvesi nasip.

büyük çoğunluk ve ekosistemden sebep ise gelişimiz, gitmek için ne beklenir?

bugünlerde ruhumda korkunç bir ur var.

..düşündüm, kirli acı bir su gibi yürüdü içimde. dokunduğum gördüğüm her şeye sindi..

Sözcüklere gerek kalmadan beni anlayacaklarını sandım.

yanıldım.

Benim kendimle ufak bir sorunum var, biriktiğim ben varsa şimdi patlar.

gözünün akı nasıl kızarır, kapakları nasıl ağırlaşır bilemezsin. bilemezsin boğazdaki düğümü. içinde fırtınalar koparken ölümün sakinliğine bürünmüşlüğü.

"birisi beni anladığında, eve yaklaşmış hissediyorum."

bu cehenneme şeytan bile daha fazla dayanamaz.

yorgunluğum şahittir yaşadıklarıma.

bir şeyi çok derinden hissedip de anlatamamak diye bir dert var.

insan bir akşam üstü ansızın yorulur.