“แม่ได้ยินแบบนี้ก็เบาใจ, ไม่ดีเลยที่เห็นลูกหัวเสียแบบนี้”

“แค่ลูกอย่าเก็บมันไว้คนเดียว, แม่สบายดี มีคิดถึงลูกบ้างเพราะช่วงปิดเทอมเราอยู่ด้วยกันบ่อยๆ” “หวังว่าที่ฮอกวอตส์จะไม่แย่นัก แม่อยากให้ลูกได้นอนพักอย่างเต็มที่”

⠀ “ฉันไม่คิดว่าฉันจะพลาดหรือ.. ล่าช้า” ⠀⠀⠀⠀ท่ามกลางความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งภายในคฤหาสน์ คุณนายมัลฟอยเอ่ยขึ้นพร้อมกับการก้าวเดินมายังโต๊ะตัวยาวที่เวลานี้ไม่มีแม้ที่สักนิ้ว นับหนได้ที่หล่อนจะไม่ได้ส่งอะไรไปให้ลูกชาย และก็นับหนได้ที่มันจะไปถึงหลังทุกสิ่งผ่านพ้น ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀ดวงเนตรงามหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อคลับคล้ายจะเห็นบางสิ่งที่ผิดแปลกไปจากที่ควรเป็น— คุณนายมัลฟอยกำลังเพ่งพินิจไปยังบุตรชาย จับตามองดูเพื่อให้มั่นใจว่าหล่อนั้นคงไม่ได้ตาฝาด ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀วันเวลามักเดินไวเสมอ หล่อนเชื่อเช่นนั้นนับตั้งแต่วันแรกที่บุตรชายเพียงคนเดียวของบ้านลืมตาขึ้นมาบนโลก— จากวันเวลาเหล่านั้น ก็เหมือนจะเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้ หรือเมื่อกล่าวถึงวันแรกขอปี มันก็เหมือนจะเพิ่งผ่านพ้นไม่กี่ชั่วโมงก่อน พริบตาเดียวเท่านั้น กลางเดือนเสียแล้ว ⠀

นานเท่าไหร่แล้วที่หล่อนไม่ได้เห็นตะวันลาลับเช่นนี้ ⠀⠀⠀⠀นาร์ซิสซ่าก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบนัก หล่อนยังคงทำเช่นนั้นอยู่ แม้ว่าจะสายลมที่พัดจะนำพาความไม่น่าอภิรมณ์ลอยเข้าโสตไปด้วย นานเท่าไหร่ที่หล่อนไม่เห็นรอยยิ้มของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน— มันผ่านมาเนิ่นนานเท่าใดกัน

“หนวกหู— เสียงกรีดร้องพวกนี้ทำฉันปวดหัว” ⠀⠀⠀⠀น้ำเสียงราบเรียบของนาร์ซิสซ่าดังขึ้นเมื่อยามที่หล่อนปรากฏตัวตรงเชิงบันได, เอลฟ์ตัวจ้อยรีบเสนอหน้า กระนั้นนายหญิงของมันกลับโบกมือไล่อย่างนึกรำคาญ บรรยากาศช่วงนี้มีแต่ชวนปวดหัว ทั้งยังน่าอึดอัดเสียจนอยากอาเจียน..

⠀ ⠀⠀⠀⠀“ไม่ได้พูดคุยกับพวกเธอเสียนาน, เป็นอย่างไรกันบ้างล่ะ” ⠀