Seni, “beni hiç incitmeyecek” biri sanmıştım.

Ben seni severken, kendimi çok üzdüm.

Özdemir Asaf'ın dediği gibi; “Her şeyi zamana bıraktık. Zamanımız var mı bilmeden.”

Şunu farkettim. Beni sevdiğini bana hissettiren insanlarla tam performans iletişim kurabiliyorum, komikliğim üst seviyelere çıkıyor. Öteki türlü kilitliyormuşum kendimi.

Bu ayrılık değildi, sen kaçtın.

Hani canının içi, her şeyindim?

Seni kaybetmek istemiyorum dedikten sonra kendi ellerinle beni hayatından çıkarışını unutamıyorum.

Ne zor değil mi yüreğinde aşk diye taşıdığına yabancı olmak.

Kalbimdeki yerine hiç ihanet etmedim.

sensizligin acısını sen nerden bileceksin, sen hic sensiz kalmadın ki..

İnan ki senden başka kimse yok içimde

Biraz daha kaybet öyle dertleşelim

Yüzünü öyle özledim ki, yanındayken gözlerimi kırptığım için pişmanım.

kaçmak istediğim yerle koşmak istediğim yer aynı..

Bir kez kaybettim sonrakileri umursamadım..

Seversin sanmıştım Gidermişsin herkes gibi