Sevmeyi ne güzel anlatmış Atilla İlhan ; Ben aşk nedir bilmem. Eski kafalıyım Bir seni bilirim Bir de adın geçince sıkışan kalbimi .

Her sû-izan, bir cinayettir.

“Ben fevri bir insanım pire için yorgan yakarım.Sen ahmak bir insansın meseleyi sadece pire sanırsın.”

Seni anlıyorum ya Resulullah !

Zavallı bir gerçeğim ben, Her tarafım yara bere… Yüzümde “Mazlum” yazıyor, Ama herkes zâlimin safında .

Merhamet bilmeyen kalbinden öpüyorum, benim seninle olan savaşım bitti, gözlerinin istediğine gülebilir…

Mesele alkış değil, ben zaten perde arasıyım Yara taze değil ama hâlâ en derin yarasıyım Affetmek dediler, sanki basit bir alışveriş Samimiyetsiz özürler, içimde bitmeyen çelişki.

Yarın dediğim şey sisli bir sokak, Adım atıyorum ama altı hep çatlak. Sözler veriliyor, sözler unutuluyor, İnsan dediğin canlı -yüzü başka, özü eksik.

Kıyıma yanaşamazdı. Liman oldum. Bana müstahak.

Söylenmemiş kelimelerin yükü var omzumda, dilimin ucunda bekleyen ama düşemeyen heceler, geceyle sabah arasında sıkışmış bir nefes gibi.

Muhattabımın kendisi ile bir kavgası var ve beni gördüğü zaman onunla yüzleşiyor…