komutan tüfek omza selam dur deyince siz selam vermeyeceksiniz diye defalarca uyarmasına rağmen selam vereni gördüm.. rahat deyince tören rahatı yapanı gördüm. hazır ol deyince rahata geçenler vardı bir de.. geriye dön deyince sağdan dönenleri saymıyorum..

güncel yalnızlığı şöyle anlatayım şubat’ta askere gittim 24 gün sonra terhis olup telefonu elime aldığımda o süre zarfında bir tane bile bildirim gelmediğini görmüştüm..

sen çok yaşa

öyle bi torpile denk gelebilirsek yaşayacağımız güç zehirlenmesi

lavuk her şeyi içine atıyor, kimse tarafından gram sevilmiyor, tükendi ama güçlü görünmeye çalışıyor, arkadaşı falan yok, artık ölmekten değil yaşayamamaktan korkuyor.

keşke ölsem

KAHRAMANMARAŞ — Unutamayacağımız o görüntü, 15 Nisan 2026.

ben unutmayacağım.

bir depremde evimiz yıkılınca bu kadar üzülmüştüm bir de okuldaki görüntüleri görünce çok üzüldüm kahroldum. depremden kurtulan o minicik çocuklar okulda öldürüldüler. şehir daha depremin acısını bile atlatamamıştı.

“Andımız doğru bir motivasyondu.”

"Evlat senin değilse ne kolaydır feda etmek"

akıl hastanesini arayın abi

hayat zaten bok gibi gidiyor mutlu edecek hiçbir şey yok diyoruz ki tutunacak bir umudumuz olsun ancak o umudu bizden alan fenerbahçe denen oluşuma hakkımı helal etmiyorum. lanet olsun size.

madem olmayacaktı neden olur gibi oldu

dünyanın değil evrenin en yalnız insanı