yokluğun bana seni gördüğümde gözlerime inanmamayı öğretti

ben seni özledim sen beni özledin biliyorum söylemeyeceksin iyi o zaman ben söyleyeyim seni özledim

ayın tepelerimizde büyüdüğü o günden beri, güvercinler elimden badem ve şeker yemeye başladığından beri seni seviyorum

kavşakta birilerini bekleyen ne çok insan vardı kış kapıdaydı ve şemsiye taşıyorlardı beni ise berrak havalı günlerimde kimse beklemiyordu

döneceğiz ey yâr geri döneceğiz sen ey talihsizlerin çiçeği geri döneceğiz ey yâr, aşkın ülkesine

boş ver bırakalım yıllar geçsin gitsin üzerimizden

seni seviyorum ey lübnan ey vatanım, seviyorum seni kuzeyinle, güneyinle ovalarınla seviyorum

seni hiç kimsenin sevmediği gibi sevdim

gözlerin yazdır, gözlerim kıştır kavuşmamız ey sevgilim yazın da kışın da ötesindedir

insanlar bana seni sordu sevgilim mektup yazdılar ve rüzgar onları aldı şarkı söylemem kolay değil sevgilim ilk defa birlikte değilken

aklımı kurcalıyor bir araya gelir miyiz sen ve ben

bana "seni seviyorum" derdi ben de "seni seviyorum" derdim hüzün bulutları bizden giderdi

beni gözlerinin gölgesinde sakla sana olan aşkım bana işkence ediyor

gözlerin beni benden alıyor ve bana gecelerini vadediyor

gri meydanda yalnızım unutulmuşum ben, gece ve bir şarkıyla birlikte

meltem esti üzerimize vadinin kolundan ey meltem, aşkın hatırı için götür beni memleketime

ne güzeldi o geceler esinti bizi beklerdi ve sen gelip beni bulurdun suyun sesi ve gece götürürdü bizi

sana aşığım ve kalbim sana olan hayranlığıyla yanıyor

ben asla seni unutmam yazık değil mi beni unutman günah değil mi beni unutman

ismini yazarım sevgilim yaşlı kavak ağacına sen de ismimi yazarsın ey sevgilim yoldaki kumların üzerine ve yarın, acı hatıraların üzerine yağmur yağdığı zaman senin ismin bâki kalacak sevgilim ama benimki silinmiş olacak