Duvarlar da sen gibi oldu. Ağlıyorum bakmıyolar, ölüyorum görmüyolar.

Bir depresyon otelindeyim adı dünya tam pansiyon.

Çok saçma değil mi ? Önce en ince ayrıntısına kadar ezberle her şeyini. Sonra içinden kazıya kazıya unutmaya çalış.

Çok kırgınım, çok üzgünüm ama kılına zarar gelse ilk ben koşarım.

Mesela bir süre sonra unutuyorsun. Hissettiklerini, yaşadıklarını, sesini. Ama en çok şunu soruyor insan kendine. Neden sevmedi?

Bu dünya, ikimizi bir sokakta karşılaştıracak kadar sevmez ki beni.

De ki, "bir kadın vardı, benim için dünyayı yakacakken, ben onu yaktım."

Sabırlı biri değilimdir ama inan seni çok bekledim.

Sümerlilerin hatrına yaz en azından.

Adını koyamadan bir roman son buldu.

Geldi, yıktı, gitti.

"Ve seni, benim hayatıma uğratan kaderinde vardır bir bildiği."

Olmuyorsa zorlarım. Boşuna sevmedik.

"Yağan yağmuru kıskandım ben, saçlarına dokundu diye."

Keşke sevdiğim gibi kalsaydın.'

Gözlerim doldu yine, aklıma geldi yüzün'

Güvenip güvenip pişman oluyoruz.

Sevilmeyi bekleye bekleye beklemeyi sevdik.'

Kafamda bir cenaze evi sessizliği var.

İçinizde yarım kalan kim varsa bitirin. Siz bitirmeye kıyamazken onun onca şeyi hiç yaşanmamış saydığını görmek yorar çünkü.