her çağ kendi mussolini’sini üretir. isimler değişir. refleks aynı.

entelektüel olmak isteyen değil, entelektüel görünmek isteyen de değil; daha çok “metaforla konuşan” biri.

politik mi? evet ama slogan düzeyinde değil. daha çok kavramsal, ironik ve biraz provokatif.

faşizm bir kişi değil, bir dalga. ve o dalga insanın içinde.

estetik olarak otorite metaforlarıyla oynayan biri.

hem otoriteye direnme hem de otoriteye hayran olma dürtüsü.

insan doğası karanlık. ben o karanlığı inkâr etmiyorum.

seçici bir görünürlük isteği. işte siz bunu anlamıyorsunuz.

burada açıklama da yok, ima var. ima her zaman üst pozisyondur. herkese göre farklı yorumlanır.

kendime verdiğim sözü tutucam ve ölmeden o kitabı bitiricem.

nasıl ama.. eriyoruzz

her yerde mal mal sorular.

anında şak diye insan silme özelliğimi seviyorum :)

bide " hayaller fena " diye bir kısım var oda benim favorim.

aşk şahitli bireyselleşme olanağı sunmadıkça o aşk değildir..

arkada je veux çalıyor.. ❤️

bizler insanız. sevmeye eğilimliyiz. sevgi burada, ama nasıl seveceğimizin öğretilmesi gerekiyor. dik durmak istiyoruz, yürümek istiyoruz, ama birinin bize azıcık yardım etmesi gerekiyor; elimizden tutmak, dengemizi sağlamak, yol göstermek, düşünce de kucaklayıp kaldırmak için.

ne kalabalığın bir parçasıyım ne de kalabalıktan yönünü ayırmış diğer taraftayım..