همان ضربه‌هایی که به زمینش می‌افکند، در عین حال، به پیشباز زندگی‌اش می‌فرستاد. به پیشباز سال‌های آینده‌ای که اگر خونی از او می‌رفت، دیگر تنها به سبب ستم یک تن نمی‌بود.

اما هیچ چیز در اطراف من حیات نداشت. همه چیز منگ و تار و خاکستری بود.

رویاها هم مرا فراموش کرده‌اند.

چگونه دلتنگ نمی‌شوند؟ مگر شهرشان شب ندارد؟

Reality, to her displeasure, left little time for fantasy.

تمام آن پروانه‌‌ها مرده‌اند.

اما من آن شکوفه اندوهم، کز شاخه‌های یاد تو می‌رویم.

شاپری شهریور است

پاییز پشت پنجره استوار ایستاده است، مرا نظاره می‌کند. که چرا من هنوز جهان را ترک نکرده‌ام. من که قلب فرسوده دارم، من که باید با قلب فرسوده، کم‌کم تو را فراموش کنم.

و حالا متنفرم از این اینهمه ابتذال، تهی بودن و تکرار.

امشب می‌خواهم خودم تصمیم بگیرم چقدر دیوانه باشم.

احساس می‌کنم شور زندگی را از دست داده‌ام. دل مرده‌ام و چیزی نمی‌خواهم. دوست دارم بدانم چه شد که خوشبخت نشدم. خیلی دوست دارم بدانم اوضاع همه همینطور است؟ یا چیزی بیشتر از این هم هست؟

اصولا اهل حرف‌های در گوشی و درد دل‌های دونفره‌ هستم و در جمع احساس غربت می‌کنم.

به خواب می‌روم. بیدار که می‌شوم، غروب است. اتاق تاریک است. می‌زنم زیر گریه.

دوست ندارم با احساساتم تنها باشم. عمیق و دردناکن و من ضعیف.

تو هم خواب تنهایی من را دیده بودی.

و سیاهی مطلق به درون می‌تازد.

در روشنایی همه چیز خود آن چیز است، جدا از چیزهای دیگر. اما وقتی تاریک باشد، یا مثلا سایه باشد، دیگر هر چیز خود آن چیز نیست، خطوط قالب‌‌ها محو و حتی بی‌اعتبار می‌شوند.

لبت کجاست که خاک چشم به راه است

آغشته اندوهم و نمی‌دانم چاره چیست