The show must go on by Luca Ponsato

Kopamıyosan Atamıyosan Üs tü nü çi ze mi yo san Karala

yerim yurdum bir çift gözün baktığı yermiş dünyayı büyük sanar korkardım, meğer dünya bir bakış kadarmış, şimdi anladım

ben ne alaka şimdi. (beni ilgilendiren bütün konularda)

hayat pahasına fenerbahçeyi sevmek

O kadar uzun süre tetikte yaşadım ki şimdi sinir sistemime her şeyi bırakmanın ve huzuru seçmenin kaybetmek olmadığını anlatmak zorundayım

"çok iyi idare ettin" Hayır, edemedim. ışıltımı kaybettim, delirmiş gibi hissettim, herkesten uzaklaştım ve kendimle küstüm.

ışığın sen olduğunu anlayınca hayatın hissettirdiği

s'es.

her seyi öyle güzel yapıcam ki istedigim hayata ulasacagim.. The career. The love. The life.

kurtuluşumun intiharı olacak gözlerin an

hayatımız yanımızdan geçen herangi bi gözü dönmüş manyağın katliam yapmaya karar verip vermemesine bağlı. çünkü insanlar niteliksiz, beş para etmeyen sözde eğitimle yozlaşmış ve ortam da her türlü silahın on beş yaşında bile erişebileceği halde. yokuş aşağı yuvarlanıyoruz

ülkenin köylüsünden öğrencisine herkes kan ağlıyor. okul camından atlayan çocukla, toprağını korumak için iş makinesinin önüne yatan köylü kadının yaşadığı şey aslında aynı. devlet halkı koruma derdinde değil sadece güçlünün mülkiyetini güvence altına alan sistemi besliyor

yurdunda asansör düşer ölürsün okulunda vurulur ölürsün sokakta akıma kapılır ölürsün evinde depreme yakalanır ölürsün hepsi de kaderdir günün sonunda tabii ya

kimsenin beni ilgilendirmemesi müthiş bi lüks