İnsan bazen gösterdiği nezaketin karşılığını bekliyor.

“…Durur zaman. Ama ben o duran zamanın içinde, hep onun içindeymişim gibi (bilemeyeceğiniz) kadar mutluyumdur.” İlhan Berk - Littera Amor, I

İlk sen mağlup ettin beni...

Ömrümüz hep bir şeyi aramakla geçiyor. Peki ya aranan bulunuyor mu? Bulununca bu savaş bitiyor mu?

Sevgi pek kıymetli ancak saygısızlığa maruz kalındığında vazgeçme olgunluğuna erişmek gerek. Gerektiği yerde bırakmayı bilmek kişinin kendine olan saygısının bir gereğidir.

İnsanı kurtuluşa götüren çizilmiş bir yol yoktur; her insan daima kendi yolunu sürekli kendisi çizmelidir. İnsan kendi yolunu çizmekte özgürdür; çizdiği yoldan, hiçbir mazeret olmaksızın sorumludur ve umut, tümüyle kendi içindedir. Jean Paul Sartre

Daima ümitvâr olarak yarınlara inanmalı. Güzel şeyler adeta bir mucize gibi gerçekleşiyor.

Zihnimde düşündüğüm temel soru hep “bir şeyi aramak” üzerine kurulu oldu. Aramak için öncelikle kriterler belirledim. Zaman zaman bu arayışın boşa mı olduğunu sorguladığım da oldu. Şimdi ise şunu öğrendim, insan aradığı her ne ise onu buluyor.

Her bireyin birtakım kriterleri olmalı. Her şeyi kendisine sunulduğu gibi kabul edenleri pek samimi bulmuyorum. Daima nitelikli olanı aramalı, tercih etmeli.

Benzetebilir miyim bir yaz gününe seni, sen daha sevimlisin, daha sakin ondan…

Hiç inandığınız yerden kırıldınız mı? Bütün ümidinizi ortaya koyduğunuz bir konu hakkında yanıldığınız oldu mu?

Tevarüs edilmemiş asalet...

Ölüm tüm kavgaları sona erdirir.

Sevgiler ürkütsün seni, aşk ayrı...

Şahsiyet dizisinde bir cümle geçmişti, "Sevgi bazı insanları iyileştirmez. Sadece nankörleştirir."

Hayatı boyunca ufacık bir şuura dahi sahip olamamış insanlar...

Belli bir acı düzeyinden sonra aynı kişi olarak kalabiliyor musunuz?

Uyum sağladığın yeri ait olduğun yer sanma yanılgısı…

Bazı insanlar çeşitli yaralarınızı sarmanız için hayatınıza girer. Vakti dolunca da hayatınızdan çıkıp giderler.

ben bir yolculuğa çıktım, senin şehrine bir yabancı geldi