perdeleri çektim ve gülümsedim "bu karanlık böyle iyi aferin tanrıya"

bazı hayati kararlar sadece bir gecede alınmaz, ben aldım evet dedim. sevilmenin hakkını gözettim, hürmet edeceğim.

"gülüşüne yağmur damlası çarpsa şiir olur" bunu bir İsmet özel bilir bir de gökyüzü. şiir eskimiş bir din artık, belleğimin emri böyle.

içimden durmadan aynı şeyi söyleyip gülüyorum: hayatım böyle on numaraaaa, keyfim meyfim on numaraaa, kuran çarpsın on numaraaaa...

Kendini her şeyin, herkesin sahibi sanan bir tür oluştu. Kadının, çocuğun, hayvanın, girdiği mekanın, arabasını koyduğu kaldırım kenarının… Fütursuz, anlayışsız, tahammülsüz, saygısız ve en kötüsü; teklikeli bir tür… Bu tür karşısında o kadar kendi başımızayız ki! #OnurŞener

yolu sanatla asla kesilmeyecek niteliksiz ucubeler kan döküyor... sanatçı olup ne olacaksın çocuğum bürokrat ol insan öldür ülkesi. sizlerden nefret ediyorum.

öğrencilerimle hep söylerim bu şarkıyı, ayrılık geldi başa katlanmak gerek kısmında onlar anlamaz ama ben ürperirim. katilleri katlanmak ne demek bilmiyor, zulme gelmişler çünkü. bir eşekle arkadaş olmak ne demek bilmiyorlar. günü gelince katlanamıyorum diye kahrolun istiyorum.

hesap yapıyorum, gözüm soldaki boş sayfada. Sartre ve Simone ile ilgili bir sahne yazıyorum. hayatımın hesabı ve oyunu bu... sartre dürüst adam, hakiki. yanından geçilmez, abartılı benzetmeler edebiyatçılıktanmış.

öykülerim eskisi gibi değil doğru, kaynağım ceset biriktiren bir kuyu imiş. kuyunun ağzı b.k çukuru, duyularım yeni açılıyor. siyaset konuşma kuyu dibinde abicim, önce cinsiyetçi ağzını topla.

1.500 TL ilaç parası verdim psikolojim düzelsin diye keserim hepinizi canım sıkılırsa...

yıllar önce babam ağız dolusu cinsiyetçi küfür etti anneme. küfür tuz biberdi gerçi. dedim yolumuz bitti baba senle. kanser olana kadar da barışmadım. cinsel içerikli küfür bir kafanın temsilidir çünkü. ha bende de tuz biberdi o da ayrı. yazgıma razı gelmiyorum!

düştük bir yıldır sartre-simone ikilisine. bu saate neden Nelson'u ciddiye almadın diye kendime bozuk atıyorum.

kapitalizm vahşiden de öte ama kapitalist olmak leş kargası da olmayı gerektiriyor. yüzüm ekşiyor bakarken midem bulanıyor.

bir dostumun babasının tarlasını yakmışlar, herkes söndürmeye çalışmış ama nafile ufak bir alan kalmış "durun" demiş. "yakan bir yerden izliyordur, bırakın keyfini çıkarsın" biz izleriz, siz tadını çıkarın. minnet eylemeyenler yanmadı ha yanmadı...

arabada sen varken hızlı gidemem diyene mi yanayım yoksa Twitter'dan gönderme yapan kızcağıza mı, en iyisi evime döneyim.

mutsuzum... tıpkı ülkedeki ağaç, çiçek, çocuk, sahaf, genç, esnaf, yaşlı, kadın, muhalif, öteki, yabancılaşan herkes gibi... mutsuzum üstelik hiç geçmeyecek gibi mutsuzum... sessizce, yürüyerek arkama bile bakmadan, nereye gideceğimi bilmeden gitmek istiyorum... mutsuzum...

bazen hayatın olağan akışına ters talepleri oluyor doktorların. destek talep et dediği adam çap ölçüyor, haberi yok. kapitalizm delirtti bir saniye borçlar, borçlular beklesin, ben biraz kendim gibilerle sakinleştiricilerle kafa yapayım, harika fikir.

İnsanla aramdaki kol mesafesini hiçbir duygu, inanış, emek barikatı yıkamaz artık.

aidiyet diye bir şey yok dersin çünkü adam sorumluluk istemez, sana da misler gibi entelektüelize eder. sıradaki mülkiyetçilik sana gelsin:) önceki yaşantında sosyopatsan demek ki, payına bu düştü.

geçenlerde bir film izledik erkek arkadaşımla. ben tabii hemen anlamlar yükledim. "ne alakası var, adam yavşak, her şehirde sevgili yapmış, sen övgü düzüyorsun" dedi. haklı. gerçeği bükmüyor. dümdüz. sevildiğinde anlıyor insan başına ne geldiğini.