Hiçbir yaramı düşmanımdan almadım

Biliyoruz ki bütün acılar geçer, fotoğraflar sararır. Yara kabuk tutar, kapanır. Sokakta mevsimi fark edersin, aynada kendini. Önce belirli belirsiz, sonra gamzene kadar gülersin. Kuşlar konar dallarına. Kırıldığın yerden çiçek açarsın; bütün acılar bir gün geçer ya da alışırsın.

Benim savaşım kendimle. Başka birine ne kinim, ne öfkem ne de başka düşüncem var. İnançlarımı sorgulamaya, pişmanlıklarımı onarmaya, kaybettiğim yolu bulmaya, içimdeki çocuğu bir şekilde yeşilliklerde koşturmaya çalışıyorum. Artık aklımı ve ruhumu yormayacağım başka bir şeye.

Mağlup olduğumu sandığım bütün savaşlardan omurgam dimdik çıkmış, dikenli yollardan yalın ayak geçmişim. Ayağım taşa takılsa gökteki yıldıza inanmışım. Yapamam sandığım, gidemem diye düşündüğüm her şeyi başarmışım. En çok kendimde kaybolup, en sonunda kendime kavuşmuşum. İyi ki.

Nazardan başımı kaldıramıyorum hergün birşey oluyor Yarabbimm göz önünde yaşamıyoruzda bu nedir sen beterinden koru

Sınanmadığı her konuda kendini haklı ve güçlü zannedenleri gördükçe içimden zamanı var diyorum. Yeri gelir, küçümseyip de yadırgadığınız şeyleri yaparken bulursunuz kendinizi. Zamanın muazzam bir adaleti var. Sabreden kazanır, daima.

Bir dik duruşun; kaç yenilgi, kaç gözyaşı, kaç kalp ağrısı ettiğini bilemezsiniz.

Aldığım en büyük ders hiçbir koşulda ve hiçbir sebeple taviz vermemem gerektiği. Zor zamanmış, iyi değilmiş, yanlışlıkla olmuş, öyle olacağını düşünememiş. Ben kimsenin alttan alındığı durumları bir daha yapmadığına şahit olmadım. Alttan aldığınız her durum kendinizden tavizdir.

Olanlara mı ağlayayım yoksa olamayacaklara mı?

Evlat acısı yürek sızısı.. ciğerimin köşesinde yaran kaldı oğlum, Ahmet Ali.

Ciğerimden yanıyorum hemde ölene dek..

Bağıra bağıra ağlamam gerekenlere sessiz kalıp inceden deliriyorum..

12 OCAK. Benim ilk yıkılışım değil belki ama bu defa nasıl kalkılır bilmiyorum

“Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayalkırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. Elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim..”

11 Ağustos.

❤️