"yazıyı bekliyoruz" diyo yazının sahibi dururken

insan kendini bir asla yerleştiremezse arzusu da cihet bulamaz. cihete çekilişi aşk sanır, tutku sanır, varlık sanır.. ama aslında çekildiği şey kendi kaybolmuşluğudur. Ahmet Turan Esin İlim İrfan Nazariyat

bi maşallah diyemiyorsan bari hasetlikte zirveye oynama. körpeymiş hazlarını yaşasa ayrı özeline saklasa ayrı karıştırıcı toplum. mis gibi yaş almış çatla.

X'te yazılmış bir yazıylada okuyunca zımparayla kazıyası geliyor yapışan, ket vuran şeyleri. ince sancılar ferahfeza.net/posts/ham-insan

hadi daha anlat mükemmelliğini şu hali başı açık, başı kapalı diye değerlendirmeye kalkmak başlı başına sorun. kadın ve erkek sonra da insan,bu kadar. kendi içindeki çarpıklık ise şu hezeyanlarınızla değerlendirilemez. yererek kendine alan açan sistemin kaymak yiyicisi bir üslup

kadınlarla ilgili şeylerin etkileşimi ne öyle, başlı başına olayıızz :)

Devlet değilse bile bu alanda çalışan yetişmiş insanlarımız var, dökün abi ortaya artık şeffaf şekilde ortaya. İsrail'e hangi ölçekte karşı duruşumuzun bize nasıl bir maliyeti olacağını anlatın. "Yok o iş olmaz, bu işler öyle kolay değil" demek yerine opsiyonlarımızı anlatın.

Nefs-i Levvame üzerine. Sarmalayıcı, yol gösterici bir metin. ferahfeza.net/posts/levvame-1

parmak uçlarında dans youtu.be/oRW4pSg64WY?li…

hayalden koparılmanın, çocuk safiyetinden uzaklaştırmasıyla yaşamdaki faal hale kadar etkisine kısa, derinden.

kesilen yön çizginin karanlığında debelenmek, gülerken dünyaya bakmanın bedeli birazda,sanki

ferahfeza kapıydı, kandil bahçe esintisi oldu. lütuflarındandır

sigaraya başlamalı bir fark ediş lakin kibrit çakışıyla tutuşabilir kalbim dolanan kağıt kesiğinden

“ dost olmak, insanın kendi içine gömdüğü en ağır taşları bile yerinden oynatabilen o sükûnetli kuvvettir; çünkü dost dediğiniz kişi, sizin söyleyemediklerinizi duyan, suskunluklarınızı yorumlayan, omzunu bir dayanak gibi değil bir “yer” gibi sunan insandır. dostluk, dünyanın tüm

kimdir ağyar? kendin mi, kaldı mı başka?

affetmenin en zoru, kendini, incelikle karşılaştırıyor. ne denir ki "kul olayım kalem tutan ellere" mısrasıyla cuş eyleyip; başımı, gönlümü eğiyorum.

kandillipostasi.com/posts/hud

“İnsan iddia kurdukça kendine bir yük bindirir o yükü taşıyacak bir yürüyüşü, bir ahlâkı, bir derinliği olmadığı hâlde konuşur, söylediği her cümle, farkında olmadan kendisiyle arasına bir mesafe koyar. çünkü iddia, insanın henüz varmadığı bir menzili diline taşımasıdır. Bu