Tatilin son haftası evde ödev yapmayan çocuk var mı. Yok, deyin lütfen.

Arkadaşlarıyla dürüm yiyen #galatasaraylı ortayaşlı abimiz, yan masada dürüm yiyen #Fenerbahçe forması giymiş 12 yaşlarındaki kardeşimize kendince şampiyonluk esprisi yapıyor. “Torunların olunca şampiyonluk görürsün huaahaa” Sen iyi ki Fenerbahçeli değilsin be abi.

O gözler dolu dolu oluyor, mümkün değil ki engel olasın. Kalpte iz bırakmış, en masum günlerini hatırlatan anılarınla karşılaşınca nasıl hiçbir şey yokmuş gibi duracaksın.

21 aylıksın kendi kendine uyuyorsun, hafif bir müzik çalsın yeter ki. Sen de aldın genlerden be oğlum.

Pazartesinin iğrenç trafiğine katkıda bulunmamak ve işe geç kalmamak için bugün toplu taşıma kullanacağım.

Ama ben buna ağlarım 🥹

Günaydın; arabadan inip okulun kapısına kadar yürüdüğüm andaki iç sesim: “Kötü niyetle inşa ettiğin hiçbir şeyin faydasını göremezsin. Gün gelir senin karanlığın olur.” Menfaat duygularını, kendinize bir yer edinmeyi, fırsat kollamayı bırakın. Bir şey yapıyorsanız onu

Eşin akşam 8 de eve geldi, çocuklarla oynadı çocuklardan sonra yetmedi kitap okudu. Yaz kızım bunu bi kenara. İnsanların genel yaşam hali bu ama senin evinde çok kıymetli.

Size yaşadığım dalgınlıkları yazsam benim bir proje olduğumu düşünürsünüz. Hayır reel bir insanım ve tüm dalgınlıklarım gerçek. Hatta şaka gibi gerçek

5. Kattan -1 e merdivenleri kullanarak indim. Öğretmen kartımı düşürdüğümü farkettim. Geçtiğim yerlere bakmak için 5. Kata kadar tekrar çıktım. Kartımı buldum. Tekrar 5. kattan -1 e inmek için merdivenlere yöneldim. Bu sefer dalgınlıkla -3 e kadar indim. Yine merdivenlere

Eren’in ilk cümlesi “ abi kak”

Kavacık’tan evime 12 km yolu Kavacık, Polonezköy, Cumhuriyet Köyü, Öğümce Köyü, Paşamandıra Köyü, Riva Yolu, Kaynarca, Dereseki, Akbaba Köyü ve nihayetinde Tokatköy olarak 40 km daha uzattım. Değdi mi? Değmez mi!

Allah’ım, sevdiğinin varlığını özlemek de çok ağır yük şu dünyada. Sen bu kalbin ağrısını da bilensin.

Yaklaştık mı hayallerimize, göründü mü o kapı. 🩷