بر آبِ دیده‌ی ما، صد جای آسیا کن.

واویلا لیلی و زهرمار.

باورم نمیشه این حجم از حال بد و قلب شکسته و روزای سخت آوار شده رو سرم و هنوزم دارم ادامه میدم :)

حالم بهم میخوره وقتی آدما با اشتباهاتشون باعث میشن بقیه الکی بگا برن.

کاش آخر هفته تا ابد طول میکشید و من مجبور نمیشدم شنبه پامو بذارم تو اون بیمارستان کوفتی.

از مهربونیِ بعضیا میترسم.

من احتمالا یه روزی این رزیدنتای داخلی ابیوزر و بیخود رو میکشم.

نیاز به انزوا دارم.

برای هیچی ذوق ندارم، هیچی خوشحالم نمیکنه و حوصله هیچی رو ندارم. این بلاییه که یه مشت آدم روانی درمان نشده میتونن سرت بیارن.

احتمالا بزرگترین پشیمونی تو کل زندگیم انتخاب رشته و مسیریه که تو ۱۹ سالگی واردش شدم.

فک کنم در حال حاضر از هیچی اندازه‌ی راهروهای بیمارستان روحانی متنفر نیستم.

کلاً "مامان" بهترین کانسپت موجود در تمام جهانه.

روز مادر رو به منم تبریک بگین. چون من تو داخلی واقعا زاییدم.

من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری و دوستان بی فایده متنفرم.

باورم نمیشه بالاخره داخلی تموم شد و من دیگه با عبارت "اینترن داخلیییی" سر برنمیگردونم 😭

گفت: در جنگِ شرف، بی‌طرف، بی‌شرفه

دوستان خواهش میکنم نام این دختر قشنگمون رو صدا بزنید، تنها بزرگ شده و تنها کشته شده😭😭😭 به یکی از مددکار ها گفته بود دوست دارم مشهور بشم همه بشناسنم. بچه تنها بود و خانواده نداشت. ایمپرشن پیج من پایینه خواهش میکنم منتشر کنید. #R2PforIran #IranMassacre #ستایش_شفیعی

چرا اسم و عکس کشته شده ها تمومی نداره چرا همشون ۱۹،۲۰ سالشونه چرا همشون انقدر مظلوم و زیبان ای خاک بر سر ما ای خاک بر سر ما

الهی من دورتون بگردم که انقد زیادین که حتی ممکنه اسم بعضیاتون رو هیچوقت نشنویم.

وای نمیتونم نمیتونم نمیتونم تحمل کنم دارم دیوونه میشم. کاش منم زنده نبودم که شمارو اینجوری پر پر نبینم