Vuran el ayrı, fikir aynı. Çok geçmiş olsun. Genel Başkanımız Sn. Özgür Özel

“bendeki yorgunluğu bağışla; bir yol derdinde eskidim, yolda bile değil.” x.com/i/status/18371…

Bekler miyim güneşi karanlığın ardından. Uyuyamadığım her gecenin sabahı sensin. Bir gün düşerse yolun yoluma. Al çıkar beni bu yokluktan...

Bana bir şeyler yaz. Gerek yok şiir olmasına, Özledim de yeter… Ben uzun uzun okurum.

Sen şimdi... Penceremde, kapımda, ay ışığının altında. Yağmur beklerim adını her duyduğumda. Sonra alır beni bir kasvet, olsun.

Nasıl anlatsam, o kadar büyümüş ki içimdeki yara gülsem mesela kan yağar bu şehre ...

Yarın yine devam ederim. Gözlerinden. Cemal Süreya

“Haberin bile olmadan özlemeye devam edeceğim seni.”

Bir şey var aramızda..

"Hep"

“Fotoğrafa baktım ve ilk seni düşündüm, gerçi ben güzel olan neye baksam ilk seni düşünürüm.”

Ayrılık unutanlara mahsustur. Ben seni unutamadım ki...

Bütün kitapları yakmalı...

Son üç yıl benim ömrümden on yıl aldı.

"Aklım fikrim sende, Senin gelişinde, Seni ne zaman göreceğimde, Seni nasıl göreceğimde, Beni görür görmez ne diyeceğinde.." Nazım Hikmet Ran

Senden vazgeçmenin daha başka türlüsünü isterdim tanrıdan! Kimbilir belki daha masum kalırdı içimden gidenlerin.

19 Martta fikirler, düşünceler tutuklanmış. Sanat, edebiyat yok sayılmış, adalet rafa kaldırılmıştı. Bu ülkede gün itibari ile artık şaka yapmakta yasak! Yasak! Yasak! Yasak!

Şimdi sesini unutmuşken ve kokunu Ve adını duymazken bir türküde. Neyleyim baharı. Neyleyim yağmuru.

O kız çoktan bu şehrin dışında bir yerde yaşamına devam ediyordu. Ama o kızın farkında bile olmadığı bir çocukluk heyecanı, hâlâ genç adamın hayatında yankılanıyordu. “Belki de gökkuşağının kaybolan rengi oydu,” diye düşündü. "On yedisinin sesi. "

Zamanın ötesinde köstekli bir saatin kadranı olmak vardı. Yüzlerce yılın içinde bilmem kaç saati çevirirdim. -Bilmem Kaç saat ileri sarabilirdim yaşadıklarımı yaşayabilmek için. Yada bir meneviş sevdiklerime dört kolludan önce. ah! Belki-de ölmezdi her gece ruhumu taşıyan bedevî