Modern kabuğuna büründük, ama içteki ruh cahiliye ruhu!

Zâyi olan günlerin eyvahı

Kusur görmeden muhabbet ile bakan gözler

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

İnsana rast gelesin

Hayatım gömülmüş umutların mükemmel bir mezarlığı

İnsan denilen varlıktan korkarım ben. Özellikle kalbi, vicdanı ve adaleti olmayan türlerden.

İnanabileceği makul yalanlar arıyordu. Yaşamak başka neydi?

Hilesiz gülümseler arıyorum ve hilesiz bakışlar

Onlar bana neler olduğunu anlayamıyorlar ve ben de onlara anlatamıyorum.

Aklımın içinde adım atacak yer yok

Çünkü sevdiğinizi sandığınız kişi sadece bir yanılsamaydı

Kendimle başım belada

Çok çalışacağız daha çok

Kimi insanları hiç unutmamak gerekir, kimilerini de hemen unutmak.

“Bilgisizlik neden kötüdür? Cahil kişi güzellikten, iyilikten, akıldan yoksunken, hepsini kendisinde toplamış sanır da ondan. Yoksun olduğunu bilmeyen kimse ne diye kendinde olmayanın peşine düşsün?”

Heidegger, insanı "ölüme doğru bir varlık" olarak tanımlarken, Ibn-i Arabî ise "özüne doğru bir varlık" olarak niteler.

Sessizlik ve değişim

Değişeceğiz başka çaresi yok

Budalaca bir özlem