gölgesinde mışıl mışıl uyuduğum “aman canım, her şey nasılsa olur biter geçer” ağacı. hep serinletir.

ne kadar istesek de, ne yapsak da oradayken hiç rahat olamadığımız bazı yerler, ilişkiler, insanlar var. uyum sağlayamamak gibi değil, oranın gürültüsünü anlayamamak gibi. hiç virgül kullanılmadan yazılmış upuzun bir cümleyi okumaya çalışmak gibi. her hali sıkıntılı ve keyifsiz.

içimde neşe varsa dışarıda onu arıyorum, tutku varsa karşımda onu görmek istiyorum, kendimde bulduğum şey her neyse karşımdakiyle tam o dilde konuşmak istiyorum. anlaşılmak ve anlamak o kadar da çaba istemesin, kendiliğinden olsun, içimizden öyle geldiği için ilerlesin istiyorum.

sevildiğimizi bildiğimiz yerlerde yüzümüzde ışıldayan “artık ıvır zıvır düşüncelerimi bile anlatabilirim” keyfi. tek başına değilsin ama gününü tek başına geçirmiş kadar hafif ve rahatsın, mis.

bilmemek ama hayal bile etmemek, sadece bir gün öylece yürürken karşılaşmak. en sevdiğim.

birileriyle günlerin en güzelini, en güneşlisini belki birlikte yaşarız diye beklerken tek başıma yürüyebileceğim güzel havaları kaçırdığımı fark ettikten sonra kendimle yeniden arkadaş oldum. ertelenmeyen, içinden nasıl gelirse öyle ilerleyen bir arkadaşlık. serin serin.

bir parçası olmayı seçtiğim yerlerde haklı, doğru ya da makul olmak değil, sadece kendim gibi olmak istiyorum. biricik isteğim bu. olsun diye normalden fazla çabalamaya başlamışsam bir parçası olmadığımı anlıyorum, sonra hop, yeniden kabuğumdayım.

aradığım, pencerelerde kapılarda beklemezken bir anda avuçlarıma düşsün ve “işte meğer seni arıyormuşum” diye sevineyim istiyorum. insanlık hali.

“her an yanaklarımın rengi değişebilir, her an koşmaya başlayabilirim, her an saçlarım uçuşabilir, her an şarkı söyleyebilirim ve her an aşık olabilirim” havaları geliyor. yani içim tam istediğim gibi değil, istemeyi aklımın ucundan geçirmediğim kadar hafifler yakında.

ne olacağına dair hâlâ bir parça umudun olmasının ve ne olmayacağını artık güzelce öğrenmenin hem kırıcı hem de nihayet rahat bir nefes aldıran hali. kırıldım ama hiç değilse artık biliyorum ne olmayacağımı.

bir şeyi çok sevmekle onu sevmeye bahane aramayı birbirinden ayırt etmenin mis gibi yolu: etrafında bir parçacık kek bile yokken yaşam bir anda kek gibi kokuyor mu, yoksa yaşam dümdüz bir yaşam mı.

yaşayabilme becerisi bambaşka bir şey, birinde bunu gördüğümde hayranlıkla seyrediyorum. ona baktığımda yaşamımı emanet edip “eminim bunu da çok güzel yaşarsın” diyebilirim gibi geliyor, öyle olmak, başkasında öyle bir his uyandırmak çok tatlı geliyor kulağa. sihir yapmak gibi.

“yerini seviyor, her halinden belli.”

karşılık bulmayan özeni ve empatiyi azaltınca yüzümüzde çoğalan pembeler ve ışıltılar.

yıllık izin çayımı yudumlayıp yıllık izin kekimi yerken yıllık izin filmimi izliyorum. kız kardeşim de mutfakta yıllık izin kahvesi hazırlıyor. tam şu an o kadar çok memnunum ki yerimden ve halimden.

seni sevdiği kadar senin şarkılarını, yokuşlarını, düşlerini de seven birinin yanında durmak, orada duruyorken kendine ait her şeyi daha da çok sahiplenmek ve onunkilere de yer açmak. sıkılmadan ve tereddüt etmeden. sevmek bundan daha az değil, belki daha da çok.

her şeye ara vermiş gibi hissettiğimiz ama gerçekte her şeyin tam da olduğu gibi devam ettiği, bu nedenle yaşamda bölüm atlamış sayıldığımız tatlı ve hafif günler. havuçlu ve tarçınlı.

1 eylül.🌞🪭

hiçbir şey değil valla, sadece günlerin yuvarlanıyor olması ve tutup beni de yanında yuvarlaması sağ olsun.

“olmak istediğim yeri arasaydım burası orası olabilirdi” anlarında yumuşacık hissediyorum. “hiç aklında bile yokken bir bakmışsın oradaymış.”