ขอโทษ ขอบคุณ ฉันรักคุณ

ผม แม่งโคตรห่วยอ่ะพี่

ความฝันที่ไม่เป็นจริงจะเหยียบย่ำใจเราจนวันตาย

เราเศร้ากว่าฝนอีก เธอบอก งั้นหรอ งั้นเราก็เศร้ากว่าคุณอีก ผมตอบกลับ แล้วเธอก็บอกกับผมว่า แล้วคนเราจะแข่งเรื่องความเศร้ากันไปทำไม

เพลงแจ๊สตอนแปดโมงนี่มัน

: เป็นยังไงบ้าง : ไม่มีอะไรเปลี่ยนนอกจากอากาศ คุณก็รู้ : 5555

สุดท้ายแล้วดากานดากับไข่ย้อยก็คงไม่ได้รักกัน

ทุกข์กำลังมา สวัสดีภัยรัก

คุณไม่มีความสุข และผมก็เห็นแก่ตัว

It has begun

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ algorithm หรือ คุณลืมกัน

แม่งเจ๋งว่ะ แต่เจ๊งสัส

มนุษย์แม่งโทษทุกอย่างก่อนโทษตัวเองเสมออ่ะ

ไอ่เชี่ย หว่องกาไวเข้าเส้น เศร้าแบบเอสเตติก

เป้าหมายในชีวิตคงเป็นการใช้ชีวิตจำเจโดยปราศจากการเปลี่ยนแปลงล่ะมั้ง

เลิกรักกันก็เหมือนกดปิดเพลงที่ฟังซ้ำจนเบื่อ แล้วหยุด ไปฟังเพลงใหม่นั่นแหละ

คิดถึงบรรยากาศใส่หูฟังเดินกลับบ้านหลังฝนตกอ่ะ

ดวงตะวันสิ้นปี ทอแสงบางๆ บนแก้มแดงๆของเธอ สะท้อนเป็นคำ “ไม่อยากให้เธอลืมฉัน”

อย่าเอ่ยอ้างว่าครอบครองไว้ไม่ได้ แค่แต่เพียงคุณไม่เลือกที่จะครอบครองฉัน