"เอริค" "นายกำลังหาเรื่องชวนทะเลาะ"

"ฉันรักความสงบ..." หนีมานั่งจิบน้ำชาในสวน​ ห่างไกลจากความวุ่นวาย​และเสียงอึกทึกครึกโครม​ของพวกเด็กๆ

หันไปขมวดคิ้ว​ใส่เลยนะ "ความสงบมันไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อยเอริค"

สะดุ้ง​จนน้ำชาลวกปาก​ เท่านั้นยังไม่พอ​ ชายังมาหกใส่หน้าตักอีก​ ศาสตราจารย์​คนเก่งเม้มริมฝีปาก​เป็น​ตรง​ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ "ปีเตอร์!!!"

".... บางทีนายควรลอง.. หันหน้าเข้าหามันบ้างนะ" พ่นลม​หาย​ใจเบาๆ

"โอ้พระเจ้า​ช่วย..."

"นายไม่ใช่พระเจ้า​เอริค​ นายก็คือคนๆ​ นึง"

"จริงอยู่ที่ว่าเราเป็​นคนที่พิเศษ​ แต่นั่นไม่ได้หมายความ​ว่า​เราจะอยู่เหนือใครก็ได้" "ความแตกต่าง​นี่​แห​ล่ะ​คือความสมดุล​ของ​ธรรมชาติ"

ไม่ว่าพวกเขาสองคนจะคุยเรื่องพวกนี้อีกสักกี่ครั้ง​ พวกเขา​ก็ยังคงมีความเห็น​ที่แตกต่างกันและมีปากเสียงกันไปเสียทุกที​ เขาควรจะเงียบปากแทนที่จะดันทุรัง​พูด​ต่อคงจะดีกว่า... "ฉันสบายดีขอบคุณ​ที่ถาม... นายล่ะเอริค​ สบายดีใช่มั้ย?"

"ส่วนคุณเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เปลี่ยนไปเลยเช่นกัน​ จากแนวความคิดพวกนั้น..." ทำสีหน้าเรียบนิ่งไม่ได้ยิ้มตอบกลับไป

"ไม่หรอก​ ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าว​ของพวกเด็กๆ​ แล้วฉันก็มีความสุขดี​ เด็กบางอย่างก็ดื้อไปบางอย่างปีเตอร์" "แต่ก็เป็นเด็กที่ดีมากๆ​ เช่นกันเลยล่ะ"

เอ... ฉันควรเป็นคนบอกหรือให้เจ้าตัวเป็นคนบอกเองจะดีกว่ากันนะ..? เขากรอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด​ ก่อนจะยิ้มหวานแล้วส่ายหน้า "ก็ไม่ได้บอกอะไรเป็นพิเศษ​นะ" คิดว่าเรื่องสำคัญ​แบบนี้ควรจะรู้จากเจ้าตัวเองก็แล้วกันนะ..

อยากพักร้อน...

"ฉันก็อยากทำอย่างนั้นนะ​ แต่ภาระหน้าที่​มันมีมากเกินไป..."

"ให้ตายสิเอริค... ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ​ ฉันยอมทำงานหลังขดหลังแข็ง​เหมือน​เดิมจะดีกว่า"

"นายมองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้วเอริค​ มนุษย์​แค่หวาดกลัว​ในสิ่งที่ไม่รู้หรือแตกต่าง​ หากพวกเขาเข้าใจมันก็จะไม่มีการฆ่าฟันกันเกิดขึ้น​ แล้วมนุษย์​และเหล่ามิวแทนท์ก็สามารถ​อยู่​ร่วมกันได้"

"มันต้องมีวันนั้นแน่นอนฉันเชื่อมั่น​อย่างนั้น​ อาจจะอยู่ใครอยู่มันแต่จะไม่มีการฆ่าฟันกัน" "และใช่เราเถียงกันเรื่องนี้อีกแล้ว!"

"อรุณสวัสดิ์! ฉัน​หลับไปนานแค่ไหนเนี่ย? ตอนนี้ศตวรรษ​ที่เท่าไหร่​แล้ว?"