Nezâket her zaman ya bir mesâfe var sayar ya da bir mesâfe var kılar. Ne var ki çoğu muhatap, çoğu zaman, gösterilen nezâketin 𝘰̈𝘯𝘤𝘦𝘭𝘪𝘬𝘭𝘦 kendisine duyulan saygıdan kaynaklandığını sanır: Kendisine ‘efendim’ diye hitap edilen kişinin hatibi köle sandığı olur.

Kendi ahlâkını hâkim kılmak peşinde olmayan ve dahi bunun peşinde kendini çiğnemeyen hakîm mahlûk var mı?

𝘈𝘯𝘤𝘢𝘬 duygu sömürüsü veya duygulara mürâcaat yoluyla telkin edilebilen bir değer veya düsturun kuvvetle muhtemel âkıbeti, duyguları sömürülmeye veya mürâcaat edilmeye el vermeyenler tarafından çiğnenmektir.

Dürüstlüğü –olanı, olanın olduğunca söylenmesini ve söylenmesi istemini– çoğu kez haksız bulmamızın nedenlerinden biri hakkın olanda değil 'olması gereken'de ikâmet ettiği yönündeki kabûlümüzde yatıyor olabilir. Olanda işimize gelmeyen hakkı, 'olması gereken'de istihdam ederiz.

Nefesimizi tutmağa göğüs gerebildiğimizce derinleşebilir ve göğerebiliriz.

Erdemliliğinin cezalandırıldığını sanan kişi erdemliliğin ödüllendirilmesi gereken birşey olduğu sanısıyla cezalanmış olabilir pekâlâ.