Öyle bir temastı ki bu; uğruna yağmurlar duraksar, güneş sımsıcak gülümser, ağaçlar heyecanla hışırdar, serçeler merakla öter.. ve daha nicesi yaşanırdı. -Juliet.

O vakit senin çehreni izlemeye dalsam, kafamın içerisinde hoş bir ses çalıyor. Tıpkı okyanusun bol yosunlu kayalara çarptığında ortaya çıkardığı o huzurlu ses gibi. -Juliet.

Dün gece sokak lambalarının loş ışığı altında, kısa bir süre gözlerinle karşılaştım. Fakat ne tuhaftır ki tanıyamadım. Oysa bir zamanlar gözlerinin güzelliğini anlatacak insanlar arardım. -Juliet.

Kollarım arasında uyuyakaldığında akrep ile yelkovanın sesinden nefret ederdim. Şayet, seni bir daha göremeyeceğimi bilsem, zamanın biraz daha uzun sürmesi için dizlerimin üzerine çökerdim. -Juliet.

Hatırlıyor musun, bir akşam üzeri gün batımını izlemek için buluşmuştuk sahil kenarında. Beni biraz beklettiğin için kızmıştım sana. Bir daha bekletmeyeceğine söz vermiştin sende. Söylesene, neden şimdi bekliyorum seni çaresizce? -Juliet.

Çok değerli bir dostum bana sevdiğim şeyleri aramamı, bulduğumda ise asla bırakmamamı söylemişti. O gün bu gündür sadece seni arıyor gözlerim. Anlasana, sadece seni seviyor kalbim. -Juliet.

Tercihinin romantik insanlar olduğunu söylemişşin çevrene. Bunu öğrendiğimde ona buna sormuştum nasıl romantik birisi olabilirim diye. Aslında hiç gerek yokmuş, sadece seni görmek bile beni romantik birisi yapıyormuş. -Juliet.

Hissettiğimiz duyguların bir sebebi vardır değil mi? Nefretin, üzüntünün, şaşırmanın, korkmanın, heyecanın ve daha birçok duygunun kendince sebebi olmalıdır.. Ama ben sana aşık olduğumda hiçbir sebep bulamamıştım. Sanırım ben sana sebepsiz aşık olmuştum. -Juliet.

İnsanlar bilmem kaçıncı rüyasını görüyor, ben şişe devirmekle meşgulüm. Ruhum sarhoş olmuş seni anıyor, fakat senin elinden olacak ölümüm. -Juliet.