Balıklar karınları yukarı doğru ölürler ve yüzeye çıkarlar; bu, onların düşüş biçimidir.

Defteri kapat, kitabı kapat Televizyonu kapat, Pencereyi kapat, Taşırma gözyaşları ikide bir, Yatak örtüsüne, Gözlerini kapat.

“İçim kuru. Bu mu onca uğraşın sonu? Burada nerelerden geçip geldiğim bungunluk, kimlerden gelip geçtiğim durgunluk - olgunluk bu mu? Oldum mu?”

İnsan; içinde iç içe geçen sayısız labirentten oluşur, kendi gerçekliğine hiçbir zaman ulaşamaz ama içinde bulunduğu binlerce ve paramparça duruma ulaşabilir.

Gittikçe soğuduğumu fark ediyorum ve bu bana hiç de sevinç vermiyor. Çünkü özün soğuması çok tehlikeli, başkalarıyla olan ilişkiyi yalıma veriyor, unutulan ben başkayı yakarak yeniden doğacakmış gibi… Tersine devinimi.

-Gerçek- ne sözcük ama,

Kendime yetmek istemem ne büyük bir tutarsızlık! Farazi duyuların yarattığı bilinç ne kadar da alaycı! Ruh duyularla, düşünceler havayla ve ırmakla ne biçim iç içe geçmiş! Koku alma duyumda ve bilincimde hayat canımı yakıyor, bütün bunları söylerken tek derdim bunları anlatmak.

Ben, genellikle kendi derinliklerimde bile henüz tasarlanmamış eylemlerin, dudaklarımı uzatırken aklıma bile getirmediğim sözcüklerin, tamamına erdirmeyi umursamadığım hayallerin kuyusuyum.

Yer görelidir; mutlak olan, yoldur — ya da, yürümek…

Vardım, varım ya da olacağım; dilbilgisinin sorunudur bu, varoluşun değil

Hangi günahı işledin de doğdun? Hangi suçu işledin de varsın? Acın da kaderin gibi sebepsiz.

Şurası kesin ki insan bedence hayvanın akrabasıdır, ruhça Tanrı’yla yakınlık kuramadığında aşağılık ve sıradan bir yaratık olur çıkar.

Günümüz dünyası eylem ve duyguların temsil edildiği ve yorumlandığı bir tiyatro değil; mahremiyetlerin sergilendiği, satıldığı ve tüketildiği bir pazardır.

Bir an gelir, insan her şeyi Tanrı’ya bağlar. Ama yine bir an gelir, insan onun artık var olmadığı düşüncesinden korkmaya başlar.

Kendilik kendisine ilişkin bir ilişkidir veya ilişkinin kendisine ilişkin ilişkisindeki ilişkidir; kendilik bir ilişki değildir ama ilişkinin kendisine ilişkin olmasıdır.

Sanırım insanı acı değil olanaklarının tükenmesi öldürüyor. Olanak yaratabildiğimiz sürece var olma çabası sarfetmeye gönüllü oluyoruz. Yaşamı, yaşanmamış olasılıklar denkliği üzerinden kuran bir bakış açısı bu.

Müsaade edilseydi çok güzel olmasa bile çok mutlu olduğum bir hayat yaşardım. Gözlerim hep ışıldardı. Her şeye gücüm yetmese bile hevesim olurdu.

Garip başımın derdi bir yürek taşıyorum. Anlarsın niçin uzak yerlere baktığımı: İçinde yaşanmaz bir dünyada yaşıyorum.

Kargaşalığın biriyim ben Erken gelmiş geç gitmişliğimle.

Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına Niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına Niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına? “Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna”