Toparlanmayı tercih ettiğimden beri mutluyum, sanırım bazen bir şeyleri bırakıp yola kendini alıp devam etmek gerekiyor.

Artık dayanamayacağını hissediyosun ama yinede dayanmak zorunda olduğunu biliyosun, aslında en ağır yük bu.

Size göre anlamsız olan birşey benim ince çizgim olabilir. Buna ben karar veririm siz değil.

Bin kez temkinli davranırsın, 1 heyecana yenik düşersin hayat biraz böyledir ;)

Sevgili Temmuz; O çok istediğim şeyi nasip et.

Bir çok şeyi görmezden gelmeye başladım. Ve bunun için asla pişman değilim. Ufak tefek detaylar bile benim için çok önemliydi ama şimdi pek değeri yok. Hatır gönül diye diye kendimi hiç etmişim. Değeri, vefası, güzelliği, anısı var diye diye kendimi kaybetmişim. Artık gereği yok.

Her şeyden vazgeçebileceğim, her şeyi unutabileceğim eşiği gördüm. Geçiyor. Hep geçecek..

Üstünden onca zaman geçmesine rağmen hatırladıkça bana iç çektiren sızıyı içimden söküp hiç bir yere atamadım

Ben aslında değişmedim. Sadece değer vermeyeni, emeğimi hiçe sayanı hayatımdan çıkardım. Eşyaları ait oldukları yere koyduğum gibi, insanlarıda hak ettikleri yere koymayı öğrendim.

Ben, hayatımda tanıdığım en elinden geleni yapan insanım. Buna rağmen olmuyorsa, bu benlik bir olay değildir.

Bu yıl duyacağın o cümle : “Birbirlerini beklediler ve Allah onları en güzel ve en temiz şekilde buluşturdu.”

Terk edilmiş hisler, sessiz hayat. Geleceğe odaklanmış bir kafa.

Arkama bakınca keşke bir kere deneseydim diyeceğim hiç bir şey yok. Ben hiç korkak oynamadım, vicdanım başıma yastık olup üstümü örtüyor. Olmadıysa olmasın..

Yaşam özünü unutanı affetmez..

Hayallerimi alacaklar benden biliyorum. Ama yinede inanmak istiyorum.