Umarım herkes doğru arkadaş çevresini veya doğru partneri bulur. Hayatın kendisi yeterince zor, ilişkiler endişelerimizin en küçüğü olmalı.

Majör bir depresif dönem sırasında, kişi hayatında verdiği kararların çoğunu yeniden düşünebilir. Çünkü yaşadıkları memnuniyetsizlik o kadar derindir ki, adımlarını geri alarak anlam bulmaya çalışırlar.

Sağlıklı ilişkilerdeki çiftler de tartışır, farklı görüşlere sahiptir, hüsrana uğramış ve güvensiz hissederler. Sağlıklı, mükemmel anlamına gelmez. Bir ilişkiyi sağlıklı yapan şey, bu sorunları birlikte nasıl çözdüğünüzdür. İkisi sorunlara karşı, biri diğerine karşı değil.

Travmalarınız davranışınızı açıklar ama haklı çıkarmaz.

Antidepresanlar gereklidir, bağımlılık YAPMAZLAR, doktorunuza güvenin. Ama psikoterapi daha da iyi ve daha da önemli, beni üzen şeyin, beni endişelendiren şeyin köküne inmek ve oradan, o toksisiteden, huzur içinde yaşamama izin vermeyen şeyden çıkmak için kararlar vermek.

İnsanların, psikiyatriste veya psikoloğa gitme tabusunun geride bırakılması gerektiğini, akıl sağlığının en önemli şey olduğunu, hayatın karşılıksız acı çekmek için kısa olduğunu anlamasını sağlamalıyız.

Anksiyete Bozukluğu olan hasta, üç aydan uzun süre, devamlı kaygı, kas gerginliği, sinirlilik ve baş ağrısı yaşıyor. Çoğu fiziksel semptomları için başka doktorlara gidiyor, örneğin: çarpıntı, boğulma hissi vb. için kardiyologa gidiyorlar.

Psikoloğa ya da psikiyatriste gitmekte sorun yok, ruh sağlığımıza dikkat ediyoruz. Bazı şeyler "dans etmekle", "başka bir şey düşünmekle" ya da "iradeyle" çözülmüyor. Terapi ve ilaçları damgalamayı bırakalım.

Duygusal olarak manipüle eden insanların özgüvenleri o kadar düşüktür ki, sizi kendi boyutlarına göre küçültmek isterler.

İyileşmemiş travma bazen size duygusal istismara karşı yüksek bir tolerans eşiği verebilir. Bununla başa çıkabiliyor olmanız, buna katlanmak zorunda olduğunuz anlamına gelmez. İyileşmemiş travma şu şekilde görünebilir;

DEPRESYONLU kişiler artık aynı olmadıklarını, ruh hallerinde, hayata bakış açılarında, zevk alma yeteneklerinde ve canlılıklarında bir şeyler olduğunun farkına varırlar. Durum kronikleştiğinde bazen "En son ne zaman iyi olduğumu hatırlamıyorum" derler.

Duygusal zekanın önemli bir bileşeni vardır: hissetmeye değer olmayan şeyleri bırakmayı öğrenmek.

Hayatta başarılı olmak çok fazla maddi şeye sahip olmak ya da ünlü konumlara ulaşmak değildir. Gerçekten başarılı olmak, kendiniz hakkında iyi hissetmek, tutarlı ve dürüst davranmaktır Hayatta başarılı olmak kendi içinize bakmak ve huzuru neşeyi, esenliği ve uyumu hissetmektir.

Depresyon' da yaygın olan bir şey, kişinin çoğunlukla hayatının yalnızca olumsuzluklarını hatırlamasıdır, yaşadığı iyi veya olumlu şeylere odaklanmakta güçlük çeker. "Üzgün olmayı seviyor" değil beynin istemsiz bir işlemi, buna Affektif Hipermnezi denir.

Erteleme bir zaman yönetimi sorunu değil, duygusal yönetim sorunudur. Zamanlama sorunları nedeniyle değil, korku, stres veya rahatsızlık nedeniyle görevlerden kaçınırız.

"Başkalarının senden daha kötü sorunları var" Bunu DEPRESYON yaşayan birine anlatmanız yardımcı olmayacak, tam tersine rahatsızlığı daha da kötüleştirecek ve DAHA FAZLA SUÇLULUK duygusu yaratacaktır.