اسفند ۱۴۰۳

شما ببین من چقدر حالم بگاییه که ماهی یه بار توییت میزنم و میرم

یکم که از آدمای سمی زندگیت فاصله میگیری تازه میفهمی که حجم آسیبی که بهت زدن چقدر بوده و چقدر ساده بودی که همون لحظه نفهمیدی دارن باهات چیکار میکنن!

تراپیست عزیزم باعث شد امشب بعد از مدت‌ها حالم خوب باشه

چرا همه‌ی تصمیمای درست زندگی سختن؟

دوستام یه جوری راجب مسائل عمیق زندگیشون با من مشورت می‌کنن که انگار نمی‌دونن من چجوری ریدم به زندگیم با این تصمیماتم

یه روزی تصمیم گرفتم دست از تلاش بردارم و اون روز همه کسکشای دورم محو شدن

از شدت زیبایی دلم میخواست گریه کنم

چرا دوستان حومه‌ی پاسداران سعی دارن بگن که بچه پاسدارانن؟

نکنه دیگه هیچی خوشحالم نکنه

من حتی تو جنگم اضطراب دارم که چرا مفید و پروداکتیو نیستم!

انقدر روتین پوستیمو سفت و سخت رعایت میکنم که حتی وسط این اوضاع رفتم میکرونیدلینگ کردم برای شفافیت بیشتر پوستم:))

نمی‌تونم از جام تکون بخورم حتی

حس میکنم ادما دیگه حوصله‌ی باهم بودن، شناختن واقعی هم دیگه و تلاش مردن برای همدیگه رو ندارن

پول سیو کنم یا موتور که همیشه ارزوم بوده رو بخرم؟

عاشق آدماییم که کنارشون به ورژن بامزه‌تری از خودم تبدیل میشم

تیر، کیر بزرگی رو در کونم فرو کرد

این شبا خیلی واسم دردناکن

چیزی که بهش مطمئنم اینه که رفتنم از این دنیا توسط خودمه نه مرگ طبیعی

کاشکی اطرافیانم میفهمیدن چقدر حالم بده، کاش کاری از دست کسی برمیومد، کاشکی میفهمیدن چقدر دلم میخواد نباشم