Beni nerede konumlandırdığından emin olamadığım herkesin hayatından çıkmayı kendime mecburiyet sayıyorum; belirsizlik kötü ve zaten birçok şeyin meçhul olduğu şu hayatta insanın ruhuna yapacağı en büyük eziyet, katlanılması en zor duygu.

Yavan insanlara, samimiyetsizliği düstur edinmişlere, üslubu zayıflarla ve Eskişehir sıcaklarına katlanamıyorum.

Kızamıyorum artık, öfke duymuyorum, kin desen zaten bitti; herkes kendine yakışanı yapıyor deyip geçme evresindeyim; odak noktam tamamen kendi benliğim, kendimi geliştirmeye çalışıyorum ve mümkün olduğu kadar insan denen şeyden uzak durmaya gayret gösteriyorum.

Belki başaramadım, belki kaybettim, mağlup oldum fakat asla korkak olmadım, aynaya pişman bakmadım, iç sesimle kavga etmedim. "Keşke" demenin ağırlığından ise, "Neyse" demenin dayanılmaz hafifliğini tercih ettim. Bu yüzden güçlüyüm belki de, bu yüzdendir kendimle barışıklığım.

Salt sevgi ilişkiye yetmemeli, birçok kriteri olmalı insanın, vizyonunu düşüren, aşağıya çeken, maneviyatını zedeleyen, gururunu kıran ve vasat zihniyeti ile ufkunu kapatan biriyle inadına aynı yolda yürümek ziyadesiyle yola saygısızlıktır; zihniyete önem aşka da saygıdır.

Netflix- Untamed - Tabiata ben gibi kanı kaynayıp biraz da gizemli bir şeyler izleyeyim diyenler için oldukça ideal, tavsiye ederim.

Geriye dönüp bakınca kendime çok borçlanmışım, ihmal etmişim kendimi ve hiç hak etmediği payeler vermişim hayatımda sandığım insanlara; tahammül ve fedakarlık hususunda daima yanlış öznelere prim vermişim; neyse ki kendime döneceğim ve bu manevi borcu ödeyeceğim; bundan eminim.

Vitrin o kadar geniş ki, seçenek o kadar çok ki insanlar sevgi ve aşk hususunda da alışverişe çıkmış gibi davranıyorlar. Değişime verilen ya da iade edilen mallar gibi kalpler de sürekli el değiştiriyor. Bugün hayatını anlattığın, sırrını verdiğin ile ertesi gün selamlaşmıyosun.

Oturmamış karakter, net olmayan bir dil, öz eleştiriden yoksun bir ruh kadar yoran bir şey yok; hak edilmemiş bir ego kadar yavan, üzerine düşünülmemiş bir cümle kadar toksik.

Tekim, kendime yetiyorum, çektiğim bir yoksunluk ya da vazgeçemeyeceğim bir alışkanlık, bir bağlılık yok; hayatı sevmeye çalışmakla uğraşmıyorum ve bu durumu romantize etmiyorum sadece akıştayım, rafine zevklerimin peşinde minimalist adımlarla koşuyorum; huzurluyum çokça.

Hadi abi hadi abi.

Beni nerede konumlandırdığından emin olamadığım herkesin hayatından çıkmayı kendime mecburiyet sayıyorum; belirsizlik kötü ve zaten birçok şeyin meçhul olduğu şu hayatta insanın ruhuna yapacağı en büyük eziyet, katlanılması en zor duygu.

Duruluğu seviyorum; ihtişamı sadelikten alan duruşu seviyorum, az rastlanır karakteri, ödün vermeyen asaleti, kendinden eminliği ve ufuk açıcı sohbeti seviyorum; herkese hitap eden genel geçer karakterlerden ise yeni ufuklara açık parlak zekayı seviyorum; karşılaşması zor bile.