Hiç kimseyi rüyanda görecek kadar sevme çünkü o zaman uyusanda geçmez dediler biraz yürürsem geçer dediğim o his beni sokak ortasında diz çöktürdü.

Ne seveni sevebildik nede sevdiğimize kendimizi sevdirebildik, her önümüze geleni insan sanıp gönül verdik ama herkes sevilmezmiş bilemedik.

O asla bana ait değildi, ama onu kaybetmek kalbimi kırdı.

Kavga çıkmasın diye sustuğum zamanlar kırılmasın diye yuttuğum konular ve kaybetmemek için alttan aldığım insanlar oldu. Şimdi anlıyorum ki bazı kavgalar çıkmalı, bazı kalpler kırılmalı ve bazı insanlar kaybedilmeliymiş... Sürekli gönül yapmaya çalışınca kıymetin kalmıyormuş...

Şöyle Bir şey okudum hoşuma gitti sevdiğin insanlara karşı zor olmamak için o kadar basitleşiyorsunuz ki sana değer vermeye gerek duymuyor o kadar haklı ki...

Dm,den dönüş yapabilir misiniz Sedat Peker