Haftasonu üç gün olmalı. Biri gezmek için, biri ev işlerini yapmak için, biri de yatıp saatlerce overthink yapmak için. Bunlardan biri eksik kalınca dinlenemiyorum.

Uykuyla ilgili her şeyden nefret ettim artık

Açtığın yolda Gösterdiğin hedefe...

Olmaktan korktuğum yerdeyim. Çirkin maskotların saçma sapan hareketler yaptığı mini club'teyim.

Malum video üzerine yorum yapmayacağım. Benzerleri için fikir belirtmekten yoruldum. Sadece şunu söyleyeceğim. Allah sizi ıslah etsin, etmiyorsa da kahretsin artık be!

Bugün iç huzurumu dengeleyen bir cümle ile karşılaştım: Bir değer kaybı yok, bu sadece bu kadarını alabildiğin bir ilişki.

Bir de şey var: Veliler bizim velinimetimiz. Bu başarısız kelime oyuna mı yanayım, bakış açısına mı?

Al işte. Bu sadece kişisel bir durum değil artık öğretmenlik mesleğine karşı da sorumlusun. O nedenle bu açıklama kabul edilemez. Ama insanın aklına "Öğretmen bu şekilde açıklama yapmayı mı zorlandı acaba?" diye de gelmiyor değil.

Ruhsuz ev istiyorum, mobilyacı gezer gibi. Fazlalıksız, net.

B çünkü A'da yataktan inmek için ayak ucuna doğru bir miktar kıçüstü sürünmek gerekiyor ve ben yatakta kıçüstü sürünmeyi sevmem.

Simülasyonun oynatma hızını arttırmışlar.

Yapamamanın kabul gören bir gerekçesi varsa "Yapardım." demek her zaman kolaydır.

1 Ocak pazartesiye denk gelmediği için hayatı düzene sokmayı mecbur erteleyeceğiz bu sene de.

Ben ne zaman insan gibi uyku uyuyacağım artık?

Tatiller komple kalksın, doğurduk diye biz mi bakıcaz bu çocuklara. Öğretmenler ne işe yarıyor?

Herkes bi "acımadı ki" mutlusu.

Emzikle bile zor uyuttuğumuz bebemize emziği bıraktırmak için dün ilk kez emziksiz yatırdık. Çocuk sabaha kadar uyudu, ben o her an uyanır diye tetikte beklemekten uyuyamadım. Bebemiz 1, ben 0.

Osman'dan elma istedim, galiba kalanı zehirli.