«بامداد بی‌دار»، نام رسانه‌ای است که جمعی از زندانیان سیاسی زندان‌های ایران در ادامه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، برای اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی از وضعیت زندانیان زیر حکم اعدام و آن‌ها که اعدام شده‌اند، راه‌اندازی کرده‌اند. iranwire.org/wqykf #سه‌شنبه‌های_نه‌_به_اعدام

نخستین شماره نشریه آنلاین «بامداد بی‌دار» با هدف آگاهی‌رسانی درباره زندانیان اعدام‌شده و زندانیان زیر حکم اعدام در ایران، منتشر شد. محتوای این رسانه که حرکتی در ادامه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» است، از سوی گروهی از زندانیان سیاسی در ایران تولید و مدیریت می‌شود.

دل‌نوشته‌ای از نزدیکان شریفه محمدی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام آیدین پسر بردبار هیچ‌گاه ندیدمت، نه برق چشمانت را و نه قامت نوجوانی‌ات را که لابد شبیه مادر است: روشن و استوار اما تو را میان واژه‌های شریفه شناختم، در دلواپسی‌های او از پشت دیوارهای بلند، در نجوای بی‌صدایش با تو،

محمد بروغنی یا ممد آلفا را اولین بار در بند امنیتی ۲۰۹ در اوین دیدم. شبی بعد از شام بود که به سلول ما آورده شد. بیش از دو هفته را در انفرادی گذرانده بود و وقتی چشم بندش را از صورت برداشت، آن چشمان درشت و آن نگاه خیره سراسر تعجبش، نخستین چیزی بود که جلب توجه می‌کرد. کم‌حرف بود و

روایتی از هم‌بندی سابق محمدعلی حاج‌آقای و جعفر کاظمی، زندانیان سیاسی اعدام‌شده محمدعلی حاج‌آقایی، اهل فریدن از توابع اصفهان، کارگر ساکن تهران بود که اولین بار در سال ۱۳۶۲ به دلیل توزیع نشریات سازمان مجاهدین دستگیر و به ۵ سال زندان محکوم شد. او چهره‌ای صبور و مهربان داشت و با

مجله دوم #بامداد_بی‌دار به‌زودی منتشر می‌شود انتشار شماره جدید نشریه با تأخیر همراه شد، چرا که ما نیز زیر سایه‌ی جنگ و ناامنی، متأثر از شرایط روز بودیم. اما این مسیر را ادامه می‌دهیم؛ با قلم، با صدا، با پایداری. در شرایطی که آسمان ایران با صدای جنگنده‌ها، انفجار موشک‌ها و سایه

🔴 شماره دوم بامداد بی‌دار منتشر شد از سوئیت‌های مرگ در رجایی‌شهر تا روایت دردناک مادرانی که پیش از چوبه‌ دار، حتی اجازه دیدن فرزندانشان را نیافتند؛ از صدای مرد بلوچ که گفت «فقط ابلیس ناامیده» تا فریاد آخر زندانی‌ که می‌گفت «به خدا من قاتل نیستم»… در این شماره، باز هم به قلب

آن شامگاه تلخ و سراسر نکبتی که خبر انتقال حاج حلیم براهویی را به انفرادی زندان قزل‌حصار شنیدم، چنان دست و دلم لرزید که بغض فروخورده‌ام به ناگاه ترکید. دقیقاً ندانستم چه شد که در کل مسیر رفتن به خانه‌ دوستم، یک دل سیر برای حاج حلیم گریستم. آن چهره‌ گندم‌گون و گشاده‌رویش روبه‌روی

بدترین دوران زندان من، محبوس شدن در سوئیت زندان رجایی‌شهر بود. زندانی‌ها را چند روز پیش از اجرای حکم اعدام، به سلول‌های این بند منتقل می‌کردند. آن‌ها را با دستبند و پابند به میله‌ای که در کف زمین نصب شده بود، می‌بستند تا خودزنی و خودکشی نکند. تا در نهایت آن‌ها را به دست خودشان