“Beni sevdiği değil, kaybetmeye razı olduğu haliyle hatırlıyorum. İçimde kapanmayan bir yara gibi…”

Pes etmek değildi benimki. Kabullenmek. Değiştiremeyeceğim şeyler varmış, gücümün yetemeyeceği olaylar..

Ben sana seni severken veda ettim, bundan ötesi yokkkk…

“Sen göğsüne yasladığın, sözler verip hayal kurmasına izin verdiğin kadını yarı yolda bırakmış birisin. Seni, sen bile affetme.” Çünkü bugün 4 Nisan verdiğin sözü tutamadığın bir gün daha.. Bana yaptığın haksızlığı bir gün vicdanın fısıldayacak sana.

..Ama bir kez daha benim gayretimle düzelmiş bir şeyi görmeye tahammülüm kalmadı..

Herşeyden vazgeçip sana ev olmaya çalışırken, sokakta kaldım. Ve senin yüzünden hıçkıra hıçkıra ağlarken bile yine yanımda, seni istedim. Ben sana bu çaresizliği daha nasıl anlatayım.

Sen ailesinin bütün yükünü sırtında taşıyan “mutsuz bir adamsın”.

Zaman değil kabullenmek iyileştirir.

Kokusunu özleyecek kadar Sevmemeli insan hiçbir insanı . .

Sen kendi sözlerine ihanet edensin..

Senin karanlığında, ışığıyla rahatsız eden bir aynaydım ben. Kendine bakınca beni değil, kendini kırdın. “Ve bu karanlıkta yaşamak senin en büyük cezan . .”

Mesela bana bir araba dolusu adamdan dayak yemişim gibi hissettiren laflar edildi… Ben kırıldım diye suçlu oldum. “‘ Olabilir, burası dünya..”’

Bu saatten sonra korkak erkekle değil de, Tek gözyaşıma tüm şehri karşısına alan adamla.

Son hamlede bana kalbimle değil; Aklımla hareket etmem gerektiğini öğretti. “ VE OYUN BİTTİ..”

“İnsan yıkıla yıkıla inşa eder kendini, İmar olmak için viran olmak gerekir bazen..”

Yıllar sonra benimle ilgili tek şunu söyleyeceksin kendine utanarak; “Beni kör dahi olsam sevebilecek birine, ben en büyük nankörlüğü yaptım. .”

Senden vazgeçmeden önce denedim, denedim, denedim ve denedim… Taki kendimi kaybettiğimi farkedene kadar.

“Madem ki benli hayat sana kafes kadar dar Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar Hadi git benden sana dilediğince izin Öyle bir uzaklaş ki karda kalmasın izin..”

“Bana 10 yanlış yaptığın için sana bir karşılık verdim. Bu hikayenin kötüsü bensem, bırakalım öyle kalsın..”

“Hangi yük ağır geldi omuzlarına? Kaç yaşında yitirdin mutluluğunu? Ne zaman çöreklendi bu kaygı yüreğine bilmiyorum.. Bildiğim tek şey; seni senden çalmışlar ve bu çok derin bir yalnızlık. .”