ชั้นดีขึ้นจากอาการทุกอย่างด้วยศาสตร์แห่งการ dgaf จริงๆ ศาสนาพุทธสอนเรามาตลอดว่าหนทางดับทุกข์คือการช่างแม่มัน ยิ่งเราช่างแม่มัน พ่อมัน ป้ามัน เรายิ่งไม่ทุกข์ ชั้นพึ่งเข้าใจเอาตอนนี้ #thankyouสิทธัตธะ

อยากให้ทุกคนใจดีกับคนที่เพิ่งหัดทำอะไรครั้งแรกอ่ะ บางคนเขามีความตั้งใจดีแต่ด้วยความที่มันไม่เคยชินมันก็เงอะงะหน่อย จะไปคาดหวังว่าทุกคนเกิดมาแล้วต้องเก่งและทำเป็นเลยทุกเรื่องมันก็ไม่ได้ไหม อะไรสอนได้ก็สอนบอกได้ก็บอกไม่ใช่ไปหงุดหงิดใส่เขาแล้วหวังว่าเขาจะเก่งขึ้นทันทีตั้งแต่ครั้งแรก

ตอนเรียนจบใหม่ๆไม่อยากว่างงานก็เลยไปทำงานร้านสะดวกซื้อ โดนเหยียดเพราะเรียนจบมหาลัย พูดแซะเรื่องนี้ตลอดเดือนที่ทำงานเลย กลายเป็นสนามอารมณ์ที่โดนคนทั้งร้านแซะ/ใช้งาน แต่เราก็ยิ้มรับลูกค้าตลอดจนวันนึงมีลูกค้าพูดว่า น้องเป็นพนงที่น่ารักมากเลยนะ วันนั้นนั่งลงร้องไห้หลังเคาน์เตอร์เลย

คุยกับคนที่รู้ว่าเราติดเล่นเอาฮา แล้วแยกแยะได้นี่แหละสนุกจริงๆ มันคุยเพลินอะ เพราะเคยเจอคนจริงจังกับทุกเรื่องเกิน แม่งอ่อมมาก เหมือนกูร่าเริงมาทั้งวันละโดนช็อต เล่าไรให้ฟังก็อ่านข้าม สนใจแต่ตัวเอง คีพลุคเข้าถึงยากมากๆก็ไม่อยากคุยละ น อ ย ด์

at this point just stab me

กุเปิดx ปึ้งงงงงงง ออกดีกว่า ไว้เดะเข้ามาใหม่ กุว่ากุฝันไปแน่นอน

Bro studied Buddhism talking about ความจริง🫥 พุทธไม่ได้ยึดเพศกำเนิดเป็นความจริงสูงสุด ตัวตน ร่างกาย เพศกำเนิดและเพศสภาพทั้งหมดอยู่รวมในขันธ์5 ซึ่งเป็นอนัตตา ไม่ใช่ตัวตนถาวร แต่ในระดับสมมติ เราก็ยังต้องเคารพให้เกียรติความรู้สึกและสิทธิ์ของทุกคนเพื่อเบาทุกข์ให้กันและกัน

ทุกคนอย่าค้าน wfh เลย เราควร wfh ให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ นั่งทำเหี้ยไรที่ออฟฟิส สภาพแวดล้อมเลวๆ คนเลวๆ สภาพจราจรเลวๆ

รีล่าเคสเดียวกะผมเลยนะ หะหรือว่า…..

ครูพูดจาแบบนี้ = โยนหินถามทาง เอาไว้คัดเลือกเหยื่อ ถ้าเด็กเล่นด้วยก็หวานหมู เด็กไม่โอเคก็ปัดไปเป็นเรื่องล้อเล่น

การเปลี่ยนผ่านจาก วัยเรียน มาเป็น วัยทำงาน ทำให้ชีวิตพลิกผันเร็วเกินไปมากๆ ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเลย แต่จู่ๆ ภาระหน้าที่เยอะขึ้นมาก มีเวลาให้ตัวเองลดลงสุดๆ ความฝันที่เคยมีกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยและเกินเอื้อม เพิ่งเก้ท now life has killed the dream i dreamed ของจริง

“อย่าไปพยายามยุ่งเกี่ยว กับกรรมของใคร แค่เรา อยู่กับกรรมของตัวเอง เราก็ทุกข์ไม่ไหวแล้ว” - พระวรงคต วิริยธโร

ไม่มีใครสนใจเราขนาดนั่น(ถ้าเราไม่มีพิรุส)

กับดักเดียวของกุคือ เวลานอน

ชีวิตมีความย้อนแย้งอย่างหนึ่งที่หลายคนเพิ่งเข้าใจเมื่อโตขึ้น คือยิ่งเราพยายามเร่งทุกอย่างให้เร็วขึ้นเท่าไร ชีวิตมักยิ่งรู้สึกติดขัดมากขึ้น แต่เมื่อเราค่อย ๆ ช้าลง หายใจลึก ๆ แล้วอยู่กับช่วงเวลาปัจจุบันจริง ๆ หลายอย่างกลับเริ่มเคลื่อนไหวได้ง่ายขึ้นอย่างประหลาด

รณรงค์ให้ทุกท่านเลิกงานตรงเวลา ถ้างานเสร็จแล้ว ไม่ต้องสนใจเสียงนกเสียงกา สร้างวัฒนธรรมการทำงานแบบใหม่ ที่ควรจะเป็น พวกที่อยู่มัวแต่เม้างานไม่ทำ เลยอยู่เกินเพื่อให้ดูขยัน จริงๆทำตามเวลาก็เสร็จมั้ยวะ