⠀ ⠀ พาดแขนก่ายหน้าผาก นัยน์ตาสีท้องฟ้ายามไร้เมฆจรดมองเพดานสูงอย่างเลื่อนลอย แผ่นหลังฝังตัวอยู่บนเตียงนุ่มจนเป็นรอยยุบตามร่าง ทว่าจิตใจกลับลอยล่องท่องไปในความว่างเปล่า ⠀ ⠀

"อรุณสวัสดิ์ ?"

“วันวาเลนไทน์ ถ้าไม่มีคู่ให้กอด ลองกอดเสาเถียงดูดีไหมฮะ”

⠀ “ฉันไม่ได้เข้ามาที่นี่นานเลย พลาดอะไรไปบ้างไหมนะ?” ⠀

“เมื่อปีกลาย, ตั้งแต่คนที่รู้ว่าใครกลับมา” เฮอร์ไมโอนี่กลืนน้ำลายลงคอหลังการพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของมักเกิ้ลบอร์นแสดงออกถึงความกังวล เธอแค่รู้สึกว่ากำลังจะมีคลื่นใต้น้ำมี่ต้องรีบระวังตัวเอาไว้

⠀ ⠀⠀⠀ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ซีดยืนหลบอยู่ข้างระเบียงทางเดิน เหม่อมองสายฝนที่เริ่มเทลงมาเป็นสายแบบไม่ยอมหยุดพัก ฝนตกแล้วทำให้บรรยากาศอึมครึมเสียจริง ดวงตาสีเทาซีดปิดลง เงี่ยหูฟังเสียงฝนตกกระทบ สูดลมหายใจรับกลิ่นไอดินที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ใกล้จะหมดอีกวันแล้วสินะ ⠀

⠀ เจ้าของเรือนผมบลอนด์ในชุดสูทสีดำทมิฬยืนอยู่บริเวณชานชาลาที่ ➒¾ ดวงเนตรเคลื่อนมองพาหนะขนาดใหญ่เบื้องหน้าพลางถอนลมหายใจออกมท รถไฟมุ่งตรงสู่ฮอกวอตส์ สำหรับเดรโกมันไม่ใช่เพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดภาคเรียน ทว่าเป็นแผนการบางอย่างที่เลวร้ายกว่านั้น ‘ถึงเวลาแล้วสินะ’ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀ดวงตากวาดมองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเคอร์ฟิว สิ่งที่ปรากฎสู่สายตาของเด็กหนุ่มไม่ใช่ท้องฟ้าที่แต่งแต้มไปด้วยหมู่ดาว แต่เป็นใต้น้ำมืดมิดที่พอจะมองเห็นได้เพียงเลือนราง ถอนหายใจเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ หอนอนอยู่ในคุกใต้ดินก็แบบนี้ ⠀

⠀ ㄴannouncementㄱ ⠀⠀⠀ถ้าหากพรุ่งนี้ฉันหายหน้าหายตาก็ไม่ต้องพากันตกใจ เบื้องหลังจะพาฉันออกไปผจญโลกมักเกิ้ลนิดหน่อย (ไม่ได้อยากไปสักนิด!!!) เอาเป็นว่าปักป้าย busy ไปก่อนเพราะช่วงนี้คงมา ๆ หาย ๆ ป.ล. ฉันจะรีบมาต่อโรลทันทีหลังเสร็จธุระรอบนี้ อย่าเพิ่งสาปกันล่ะ ⠀⠀⠀ㅡด.ม. ⠀

︎ เชอริเดน เรย์วูดส์ไม่ถูกกับอากาศเย็นยะเยือกในหอนอน มันทำให้ปลายเท้าของเธอเย็นเฉียบในยามเหยียบย่องไปบนพื้นไม้ในตอนที่ตัวทำราวกับย่องเบาเพื่อไปห้องนั่งเล่น , ขณะที่อบิเกล บัลสโตรดหลับไปได้ราวหนึ่งหรือสองรอบเวลา คงฝันถึงราโมนผู้ทรงเสน่ห์ได้ราวสามรอบถ้วนทั่ว ︎

⠀ แสงสว่างจากปลายไม้กายสิทธิ์ถูกดับลงพร้อมกับเทศกาลแห่งความรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่กี่ชั่วโมง สมุดบันทึกเล่มเก่าที่ฝุ่นเริ่มเกาะยังอยู่ในลิ้นชักบนหัวเตียง เพียงพอแล้วสำหรับคืนนี้ — ราตรีสวัสดิ์ ขอให้นอนไม่หลับไม่ฝันใด ๆ อีกต่อไป ⠀

"ฉันหายไปไม่กี่วัน เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้น?"

“ทำไมคนพิเศษอย่างเราถึงต้องหลบซ่อนจากมักเกิ้ลด้วยละ” ไม่เคยเข้าใจ ทำไมถึงไม่ใช้ความสามารถที่ถูกมอบให้มาตั้งแต่กำเนิดให้เป็นประโยชน์เสีย—ไม่ต้องหลบซ่อนอย่างยากลำบากกันขนาดนี้ ถ้ามันไม่มีใครลุกขึ้นมาต่อต้านกฏหมายข้อนี้เขาจะเป็นคนปฏิวัติเอง

⠀ ⠀ ⠀ เสียงนกฮูกร้องที่ข้างเตียงปลุกให้ตื่นจากหลับใหล ยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองอย่างัวเงีย นกฮูกเหยี่ยวจากที่คฤหาสน์ เด็กหนุ่มอยากจะหงุดหงิดอยู่หรอกที่ต้องตื่นเช้า แต่ช่วยไม่ได้ที่สาเหตุดันมาจากจดหมายนี่ เหลือบมองผ้าพันคอผืนใหม่พร้อมโน้ตใบเล็ก อากาศหนาวขึ้นเลยเป็นห่วงสินะ ⠀

ㅤㅤㅤ เปลวไฟเริ่มริบหรี่เสมือนกับความหวังของเขาที่กำลังจะดับมอดไปในไม่ช้า แววตาแห่งความหวังกลับคลอไปด้วยน้ำตาสีใสก่อนจะไหลรินอาบแก้มนวลไม่ขาดสาย ทรวงอกหนักอึ้งราวกับมีศิงขรทาบทับไว้อยู่จนแทบจะหายใจไม่ออก รอบกายล้วนแต่ดำมืดราวกับว่าโลกใบนี้ปราศจากสิ่งที่เรียกว่าแสงสว่าง ㅤㅤㅤ

นานเท่าไหร่แล้วที่หล่อนไม่ได้เห็นตะวันลาลับเช่นนี้ ⠀⠀⠀⠀นาร์ซิสซ่าก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบนัก หล่อนยังคงทำเช่นนั้นอยู่ แม้ว่าจะสายลมที่พัดจะนำพาความไม่น่าอภิรมณ์ลอยเข้าโสตไปด้วย นานเท่าไหร่ที่หล่อนไม่เห็นรอยยิ้มของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน— มันผ่านมาเนิ่นนานเท่าใดกัน

"ขอบใจ ฉันควรจะได้ทุกเดือน ?" ยกแอบเปิ้ลขึ้นมากัดก่อนจะเดินสะบัดผ้าคลุมนำไปก่อน "ไปกันเถอะ แครบ กอยล์"