Gece kendi kendine birleşen puzzle parçaları ve nasıl anlayamamışım farkındalığı, ah eskiden ne heyecan vericiydi de şimdilerde sadece alçak insan alçaktır diyip geçiyorum

Sevgililer günü nasıl mı geçiyor:

Yetmemiş bu kadar ders, akıllanmamış bu kız, düşlerinde kaybolmuş ansızın..

Hiçbir vaat kalmamalı geride

Millet yaşıyor, ben izliyorum

Her şey normal sanılıyordu, oysa kaç yorgunluk kaç gözyaşı var, kimse bilmiyordu..

Umut etmekten vazgeçmek? Belki de sevdiklerimizden değil umutlarımızdan vazgeçmek ürküten..

Kalabalıklar içinde koca bi yalnızlık, gülücükler ardında saklanan gözyaşları, yaşam içinde bi ölüm bendeki.

Ardem ütopik bi mahkum’

Yazsınlar adını bir mermere

“En zor savaş, kafanda bildiklerinle kalbinde hissettiklerin arasındadır.” -Cemal Süreya

open.spotify.com/track/6IKOs9G7…

Aşk mutluluk değildi ki hem, aşk hissetmekti.

Rüyalar birkaç dakika sürmez, bazı rüyalar yıllar alır. -Uyan, bitti rüya.

Uzaklaşınca anlıyormuş insan yıldızların güzelliğini

Öğrendiğim kafi anlayasım da yok teşekkürler

Kazananı olmayan savaşlarının kahramanı ben değilim artık.