beklentim yokmuş gibi davranıp içime dünyalar kadar umudu sığdırmaktan yoruldum

yeri geldi mutluluğumu tarif edemedim yeri geldi üzüntümü belli edemedim

her sabah uyandığımda 4 5 tane gizli numaradan cevapsız çağrı var gece mesaisi mi yapıyon anlamadım ki

twitter mesaj yerini güncelleyenin amk yanlışlıkla bedir savaşı başlayacaktı bozmayın birşeyi de

aralarda tebesssüm ettiren sonsuz mutsuzluğa aidiyetim var

seninle dünyanın her yerine gelirim diyenler durduğu yerden çekip gitmelere mi başladı

duvarı boyadım ama çatlakların yeri hala ezberimde

anlaşılmak üzerine inşa ettiğim harcı inanç olan kalelerin enkazı altındayım

yeniden düştüm yeniden kalktım kaybedeceğim hiçbir şey yoktu o yüzden rahattım

gidişatım zaten belliydi sonumu görüyorum

futbol ne ya barbar sporu bir sürü erkek ter çamur top peşinde koşuyor falan iğrenç

adım adım geçer zaman biter günüm..

bugün doğmak.. anacım sen beni bu ay da kar da kışta eksi bilmem kaç dereceler de nasıl erzurum da doğurdun ya imparatoor

geceden karanlık sebebim

hiç eve gelmeden işe gidiyorum gibi bir sabaha uyandım

gelsin düşmanlarım sorun değil ben sevdiklerim ile savaştım

minibüscüden kim ayrıldı bilmiyorum ama son ses müslüm ile sabah sabah dip gaz gidiyor umarım biz de bedenden ayrılmayız

kapanan pencereler ardında kalır hüzün ama umut hep bir kapı açar

guclu gozuken birinin gucsuzluklerini/zayifliklarini actigi kisi olabilmek ve onun yaninda savunmasiz olmaktan cekinmemek sanildigindan cok daha ozel bir sey

her şey toz pembe olacak olsaydı gerçekten imtihan olmazdı