งานโปสเตอร์หนังอีกเรื่องที่เคยทำครับ

True 💀🙌

sometimes we work ourselves to the bone just to prove we belong in this generation

ออฟฟิศที่กุมั่นใจว่าเปิดรับทุกไอเดียของจริง ไม่ขายฝัน คือทีม Event ที่ Seacon Square

วันก่อนซารุกัดของที่ระลึกสำคัญจนขาด โกรธจนร้องไห้ แต่เช้ามาเก็บเศษใส่แฟ้มแล้วก็หายโกรธไปเอง เพราะได้เข้าใจว่า ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือแมว สิ่งที่เรามีตรงหน้าตอนนี้ ใน Condition แบบนี้ เป็นสิ่งที่มีอยู่จริงและยังอยู่กับเรา

คนเรานี่ก็แปลก คาดหวังให้มนุษย์เป็นเครื่องจักร และคาดหวังให้เครื่องจักรเป็นมนุษย์

i made a chrome extension that hides all website content except ads

เป็นฉากแค่ 14 วินาที แต่เป็นฉากที่โคตรตลก จนสร้างตำนานให้คนจดจำจนถึงตอนนี้ 55555555 กินลำไยช่วยชาติ!!!!

Graphic designers turning into content creators begging for attention

มะวานเพิ่งเคยลองเล่นการ์ด deep talk ที่ชาวบ้านเค้าชอบเล่นกัน แต่รู้สึกว่าคำถามไม่มันส์เลย อยากทำขายเองมั่ง คำถามฟีลแบบ เล่าเรื่องชาวบ้านที่พีคที่สุด / ตอนเด็กติ่งดาราคนไหน / มุกเสร่อที่ตัวเองแพ้ทาง / มื้อทุกสุขที่สุด / เพลงที่ชอบแอบฟัง / อะไรที่คนอื่นเชื่อแต่ตัวเองไม่เชื่อ

ไม่รู้จะ Wrap Up อะไรสุด ๆ ของปีที่ผ่านมา แต่เป็นปีที่อยู่กับตัวเองและแมวเยอะ สามารถใช้ชีวิตได้ให้ผ่านไปในแต่ละวันแบบไม่มีอะไรติดค้าง จะมีบ้างก็แต่บางทีที่คิดว่าถ้าวันนึงมันตายคงเศร้ามากจนทำอะไรไม่ได้ชัวร์ เพราะทุกวันนี้รู้สึกเหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้น แก้ได้ด้วยการกอดแมว

สิ่งที่น่าตั้งคำถามจริงๆ คือบทบาทของสื่อ สื่อกระแสหลักโหมแนวคิดชาตินิยมรายวันตั้งแต่สงครามชายแดนเริ่มโหนอารมณ์ของประชาชนเพื่อเอนเกจเม้นต์ ในช่วงเวลาที่ควรเริ่มตั้งคำถามยากๆ เกี่ยวกับทหาร สงครามหรือความคิดชาตินิยมในยุคนี้ สื่อกลับเลือกที่จะทำเอาสะใจ จริงอยู่ที่ตัวทหาร ฮุนเซน

เมื่อวานแม่ถามว่าเขาจะนับคะแนนเสร็จกี่โมง กูก็ตั้งใจรีเซิร์ชจัด รู้งี้น่าจะตอบว่า 1 ปี

กูอยากได้คำตอบมาก ๆ เลยว่าสมองมันทำงานยังไง อ่านทวิตนี้แล้วถึงได้ข้อสรุปนี้มา

ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งรู้สึกว่าการขายวิญญาณเพื่อแลกกับเงินหรืออะไรสักอย่างนี่เป็นสิ่งที่โคตรไม่ยั่งยืน เพราะพอถึงจุดนึงมันจะทำต่อไปไม่ไหวเอง เปลืองสุขภาพกายสุขภาพใจเกิน ถ้าสุดท้ายทนอยู่กับมันได้ อาจจะแปลว่าเราไม่ได้เกลียดมันขนาดที่จะเรียกว่าขายวิญญาณก็ได้