Kalbi güzel olan insanın gönlü hep yorgun olurmuş.

Sırtımı kendime yasladım kimseden bir beklentim yok.

Kırıldığın bir sözün gün boyunca sürekli kafanda yankılanması olayını aşamıyorum ben ya

En nefret ettiğim şeyleri, en sevdiğim insanlardan gördüm.

Yemin ederim bazı şeyler çok zoruma gidiyor ama kendimle bile konuşamıyorum.

Bazı şeyleri söyleyemiyorsun. Anlatamıyorsun, içinden çıkamıyorsun. Ne kadar ağır bir yük.

Gönül isterdi ki böyle olmasın ama zaten bu gönlün istediği çoğu şey olmuyor.

Keşke sabrım kadar şansım olsaydı

Sürekli birilerinden soğuyorum

Kimsenin değişmesini beklemiyorum yılanın derisi değişir huyu aynı kalır.

Artık hiçbir şeyin sonunu merak etmiyorum yol güzelse yürüyorum biraz.

Bana yakın hissetmeyin kendinizi, zira benim sokaklarım size fazla tenha.

Verilen değerin nankörü olmayın, gerisi hallolur.

Kafamın içinde adım atacak yer yok.

Çok şey anlatmak istiyorum ama hiç konuşmadan.

Yoktur tavsiyem bile, beni kaybedene.

Herkes kusurlarıyla kusursuzun peşinde.

Hani bir evre vardır ya, toparlanmaya çalıştıkça diğer taraftan dökülür, sıkı sıkıya tuttuğun şey elinde tuz buz olur, kırıklarını birleştireyim dersin daha çok dağılır. Tam olarak oradayım.

Şöyle bir cümle okudum çok hoşuma gitti: "Kalbiniz ne kadar temiz olursa olsun, karşınızdakinin düşüncelerine göre yargılanacaksınız."

Bu yaşıma gelene kadar öğrendiğim en muazzam şey tepkisiz kalabilmek. İnanılmaz kırılmış, şaşırmış ya da üzülmüş olsam bile her şeyin olabilirliğini, herkesin her şeyi yapabileceğini kabullenmek.