اینستاگرامیا بیان این پروژه علی بندری رو هم دست بگیرن. جد و آبادشو بیاریم جلو چشمش.

زیدآبادی دچار هیستری شده و داره واقعا با گریه می‌نویسه اون مهملاتشو. این قضیه یه ذره آرومم می‌کنه.

به حساب تو هم می‌رسیم به وقتش اصغر فرهادی. زباله متعفن.

خفه شو فقط خفه شو.

اگه سال ۱۳۹۵ بودیم اصلاح‌طلبا از اینکه اون مرده‌خوار نیومده پشت سر خامنه‌ای وایسه به نماز یه حماسه می‌ساختن.

دیگه ذهنم ۱۰۰درصد رفته رو حالت بقا و هیچ کاری ازش برنمیاد.

وقت مناسبی که نیست ولی چون از آب گل‌آلود ماهی می‌گیری و مشکلی با حروم‌شدن بودجه پای این آخوندک نداری باید بگم در سینما حتی برای غول‌هایی مثل کوپولا هم پول مفتی وجود نداره مجبورن مال و اموالشونو حراج کنن تهیه‌کننده خودشون بشن. پس این پنبه رو از گوشت دربیار.

مصیبت خودمون مثل شن تمام مغزمو اشغال کرده. این آپدیت اخبار مربوط به جزیره اپستین هم مثل آبیه که فرو می‌ره تو شن.

توصیه به داشتن روتین مثل همون سفر برو افسردگی‌ات خوب می‌شه است. ما نمی‌تونیم روتین داشته باشیم نه که نخوایم نمی‌تونیم.

انتقام غذاییه که باید روی گاز خورده بشه.

انگار هدف هم همین بوده. یکی‌یکی‌ موش‌های فاضلاب دارن میان به سطح. اولی‌اش نوید محمدزاده.

برادر و رفیق نادیده‌ی ما، سوگند می‌خوریم که تا جشن پیروزی اگر زنده بودیم، هرگز خاطر عزیز تو را فراموش نکنیم. تو و دیگران برادران و خواهران جاویدناممان‌ را. #علیرضا_موسوی‌نور

اگه ترامپ از اینا امتیازی بگیره و بره تعجبی نداره. احتمالا می‌‌گه ما آمریکاییا برای آزادی‌مون جنگیدیم شما هم خودتون برای آزادی‌تون بجنگید که بعد آسون از کف ندید.

ذهنیت کاملا درستی هم هست. تنها مشکلش اینه که ما پدران بنیانگذار نداریم. با یه مشت دلقک، الدنگ، جیره‌خور تن‌پرور دروغگو هم که وطن نمی‌فهمن چیه به جایی نمی‌رسیم.

واقعیت اینه که هیچوقت انگشت کوچک اونام نمی‌شیم. نه روحیه‌اش رو داریم نه اراده‌اش رو و نه الیتی که سرش به تنش بیارزه. می‌ریم جلوی گلوله کشته می‌شیم. خانواده‌ دوستان عزیزانمون داغدار می‌شن. قاتلین هم اعتماد به نفس می‌گیرن سری بعد بیشتر ازمون می‌کشن.

تجمعات ایرانی‌های مهاجر خوب و امیدبخشه. نشون می‌ده حداقل اونا تونستن خودشونو جمع کنن. تو ایران اکثرا مثل مرده متحرکیم. اگه الان بگن آزادی بری تو خیابون با هر پرچمی و هر شعاری من نمی‌تونم شخصا تکون بخورم حتی. تنها چیزی که می‌تونه الان از این حال درم بیاره صدای چنتا انفجار بزرگه.

یکی نوشت برادرش رو کشتن و رد اشک روی صورتش بوده وقتی بدنشو تحویل دادن. یه پسر نوجوان. ذهنم سریع تصویرسازی کرد و روش قفل شدم و تمام این مدت روزی نبوده که چندبار بهش فکر نکنم و اشک نریزم.

همه‌اش دارم تکرار می‌کنم never again ولی می‌دونم بازم چندوقت دیگه می‌ریم و بازم کشته می‌دیم و هیچکی هم به دادمون نمی‌رسه.