สิ่งที่น่าเจ็บใจคือ เวลา 8 ปีหรือ 12 ปี มันมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรไปเยอะมาก แต่เราเสียให้กับเผด็จการไปเกือบหมด จนอะไรดี ๆ ที่ควรจะได้ ควรจะมี ควรจะเป็น มันหายไปเกือบหมดเลยอะ

ทำไมคนรุ่นใหม่ถึงอินกับเมือง? เพราะพวกเราต้องใช้ชีวิตไปอีก 10-20-30 ปีไงง? มันเป็นเป็นการเลือกเพื่ออนาคตของตัวเอง ที่ผ่านมาเห็นแล้วสัมผัสแล้วว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลยอ่ะ เราก็แค่อยากมีอนาคตที่ดีกว่านี้แค่นั้นเอง

ไม่เน้นเปิดใจ เน้นเปิดโหมดพระจันทร์

คิดถึงอนาคตที่ไรเครียดทุกที

สิ่งนึงที่กุเข้าใจและยอมรับมาตลอดเลยคือกุไม่ใช่คนเข้มแข็ง กุไม่ใช่คนแบบนั้น แต่กุแสร้งว่าไม่เป็นไรเก่ง กุชอบทำเหมือนว่ากุรับมือกับอารมณ์และสถานการณ์ที่เจอได้ แต่มันไม่ใช่ ในหัวกุมีอะไรไม่รู้เป็นร้อยเป็นสิบอย่างที่พูดออกมาไม่ได้ เรื่องที่เก็บมาคิดซ้ำ ๆ ในหัวก็มีแต่ตัวกุที่รู้

ความง่วงเป็นเห็ด

ละกุเป็นเหี้ยไร ร้อนแต่ชอบนอนห่มผ้า คือมันร้อนนะแต่มันต้องห่ม

รู้สึกดีกับประโยคนี้มาก ‘ ไม่เก่งไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกดดันตัวเอง แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว พึ่งอายุแค่นี้เอง ยังมีเวลาให้ได้เรียนรู้อีกหลายเรื่อง อย่าเร่งรีบตัวเองเกินไปจนตัวเองเสียใจ มันไม่สนุกหรอก ’ คือมันดีอะ เราว่าใช้ชีวิตให้เหมาะสมกับตัวเองดีกว่า อะไรที่มีความสุขก็ทำ

ไม่คือ จะดำน้ำไปไหน มึงอยุ่บนบก555555555555555555555

ความทรมานหลังเที่ยงคืนไม่ใช่การคิดถึงใครสักคน แต่เป็นการหิวข้าว

ไปอควาเรียมเป็นแฟนหน่อย

อยู่ที่บ้านไม่ต้องใช้จ่ายอะไรเยอะ เลยจ่ายเป็นสุขภาพจิตแทน

แต่แฟนใหม่ในอนาคตโชคดีมาก เพราะเขาจะได้คบกับเราในเวอร์ชั่นที่โตขึ้น ดีขึ้น มีสติมากขึ้น เอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดี มีความพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่ ไม่เรื่องอดีตเข้ามาเกี่ยว รักทั้งเขาและรักตัวเองไปพร้อมกันโดยไม่รู้สึกอึดอัดเลย

มันคือเรื่องจริง

นอนอย่างเดียวไม่สนลูกใคร

กูอายุเท่านี้ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเว้นอีโก้