بەلا هەمی تیشت بە خێر بێ

Xelaskirina dil û dinê bi rastî jî sipheytahîyê ye

Dimilî/Zazakî dûblaj.

“Qualis cogitationes tuae, talis es.” Çi tişta hişê te meşxul dike, tu ewî! Eve çiqase li ser vê peyva Latînî difikirim û hatim li ser vê mel'hezê: Hogirno: Hiş û dilên xwe bi zelalî, sipheytayî, û xwendinê tijî bikin..

Ger em avayê dilê wan neyne dîtin, bêhna wan 'teng dibî.. Ji ber vê: Kesên ku guh neda bêhn-tengî û dîtina kesekî serfiraz e… Dilê me şihên û neynika jîyana me ye!

Na, na! Ez ne li wê derê me ku hûn ji wir min serê tilîya xwe bizivirênin, lê ez li vir im û bi ken li we dimeyzênim. Xalê Foucault …

Îro nexweşekî penceşêrê bi xwe re diaxivî û ez jî guhdarî dikim. Dipirse: “Kesên herî kêfxwêş li serê vê rûyê dine kîne?” Dîsa bi xwe bersiva xwe dide.. “Wênên kû dikarin xwe baş bixapênin..” Mat mam û mam bê bersiv. Monologekî pir kûr bû..

Hişyarîya herî mezin gava we hêza hişê xwe dît dest pê dike...

Bajarekî zarokatîya min bû Elezîz.. Xwe bîrkirin çiqas tiştek xirab û xerîb e.

"Sensuum tuorum honorem superare debes." Divê rûmeta tu ji xwe re digrî, bi hestên te mezintir û geştir bî.

Sê dîn hene ser dinê: Yek ervaz vedixwe titinê, Yek diçte ser mala babê jinê, Yek jî diçte rîya tinê.. … 'Hezar rehmet li mezinan..

Bi qirik e, bê ziman e, Bi dev e, bê diran e, Dilorîne, lê ne însan e. Apê min bi lingekî Diçe ber garana gundekî. Xişto mişto Li ha rûnişto. Tenûra dadayî Tije kilora badayî. Her tim li mal e, Geh şêrîn e geh tehl e. Fetlek giya, Li pişta çiya. De bêjin ka ev çi ne?

Ger tu gavan navjî, êş li ser serê te tu caran kêm nabî. Bimeşe.. Na na! Baz de! Bireve! Û bifire!…

Em mirovekî –jinekî an jî mêrekî– ne ji bo bejn û bal, ne ji bo cil û bergan, ne ji bo mal û mûlk 'hez dikin; em 'hez dikin ji ber ku sitrana dibêjî em tinê 'seh dikin û fêm dikin..

Hinek caran tiştên tu winda dikî, xilasîyên te ne; lê hinek caran jî xusarîyên te ne.. Ber pê xwe baş bibîne û pişte hingav gava xwe bavêje!..

Dewra îro: Hemû kes her tiştê dizanî, lê tu kes tu tiştê nizanî!..

Dawîya dawî, em carekî tenê dimênin li van deran! Ne du caran; yek carê.. Yek carê tenê!..

Dem, melekê tawûs, û perperokek: Wênekî kûr û dûr..