زمانه‌ی خوبی برای زندگی کردن و رویا داشتن، نیست.

وقتی «ابتذال» با «بی‌رحمی» جفت می‌شود، حاصلش می‌شود مسخره کردن پیکرِ بی‌جان یک هم‌وطن. جانی که برای شما بازیچه و اسباب خنده است، برای یک ملت، داغی است که سرد نمی‌شود. شما رسانه‌چی نیستید؛ شما تجسمِ عینیِ سقوطِ انسانیت در چاهِ بی‌وطنی هستید.

[جمعیتِ تنها]

"آزادی"، بالاترین میوه‌ی بلندترین درخت بود.

«من تکه‌تکه از دست رفتم، در روز روزِ زندگی‌ام»

واقعاً آشفته می‌شم وقتی که یه اکانتی رو چک می‌کنم و می‌بینم آخرین توئیتش برای ۸ ژانویس؛ لطفاً اگر تونستین آنلاین بشین، حتی در حد گذاشتنِ یک نقطه هم که شده، علائم حیاتی نشون بدین.

این‌که تعدادِ زیادی از روایت‌ها و اثراتِ این جنایت، همیشه ناگفته خواهند موند، دردناک‌ترین قسمتِ ماجراس.

ویدئوی جمجمه، گلوی بریده‌ شده‌ی اون دختر، شلیک به دختری که درخواست کمک کرد و ویدئوی سپهر بابا، به تنهایی برای محکومیت جنایت‌کارا کفایت می‌کنه ولی تف به تماشاگر بودن جهان

صدای #ملیکا_عزیزی باشیم که ایران خانواده‌شه

غم‌زده و بی‌پناه؛ همچون وطنش.

گاهی به این فکر می‌کنم که آیا روزهای خوبی هم وجود داشت یا همه‌چیز بد بود و رفته‌رفته، بدتر شد؟

«آه از آن رفتگانِ بی‌برگشت... .» #IranMassacre

میزانِ رنج و سوگی که طیِ این یک ماه تحمل کردیم، برای یک عمر هم زیادی بود.

و این زخم تا ابد باز می‌مونه... .

زمان به‌سرعت می‌گذشت اما آن‌ها، خودشان را در همان روزها جا گذاشته بودند.

جات خالی #کیانوش_سنجری 💔

«من؟ زخمیِ قبل از مُردن.»

شیاف کن اون ترقه‌هاتو دلقکِ حرومزاده.

«فقط می‌گریستم و این تنها نشانه‌ی زندگی بود در من... .»